Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home
حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.

انطباق دقیق این متن با متن رسمی هنوز به‌طور ۱۰۰٪ کنترل نشده.

دکترین

نکتهٔ فقهی: حرمت درمان با آبجو در صورت وجود راه دیگر

سبدِ من

#درمان #صورت #حرام

همچنین درمان با آبجو در صورتى که راه درمان دیگرى وجود داشته باشد حرام است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): درمان با آبجو در صورتی که راه درمان دیگری وجود داشته باشد، حرام است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)

بخش‌های دیگرِ همین مبحث 20

نکتهٔ فقهی: نجاست آبجو
آبجو (نزد همه فقیهانى که قائل به نجاست خمر هستند) نجس است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): آبجو (فقاع جو) نجس است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: شرط نجاست و حرمت آبجو
جوشیدن در معناى فقّاع نهفته است و بدون جوشیدن، عنوان فقّاع حقیقتا صدق نمى‌کند، هر چند با مسامحه اطلاق گردد. بنابر این آبجویى که نجوشیده، حرام و نجس نیست. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): نجاست و حرمت آبجو متوقف بر جوشیدن آن است؛ بدون جوشیدن، عنوان فقاع حقیقتاً صدق نمی‌کند و حرام و نجس نیست. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: عدم توقف حرمت و نجاست آبجو بر مست‌کننده بودن
حکم یاد شده دائر مدار‌ مست کننده بودن آن نیست؛ بنابراین با صدق حقیقى عنوان آبجو یا فقّاع بر نوشابه‌اى، حکم به حرمت و نجاست آن مى‌شود، هر چند مست کننده بودن آن محسوس نباشد — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): حرمت و نجاست آبجو دائر مدار مست‌کننده بودن آن نیست و با صدق حقیقی عنوان آبجو یا فقاع، حکم به حرمت و نجاست آن می‌شود، حتی اگر مست‌کننده بودن آن محسوس نباشد. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: حلیت ماءالشعیر (آبجو)
آبجویى که به آن ماء الشعیر گفته مى‌شود پاک و حلال است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): آبجویی که به آن ماءالشعیر گفته می‌شود، پاک و حلال است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: حرمت خرید و فروش آبجو
خرید و فروش آبجو، [۸] نجفی جواهری، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۲، ص۸. خوردن غذاى آمیخته با آن [۹] نجفی جواهری، محمدحسن، جواهرالکلام ج۳۶، ص۳۵۴. و غذا خوردن از سفره‌اى که آبجو در آن است، حرام مى‌باشد — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): خرید و فروش آبجو حرام است. شاخه: تجارت
نکتهٔ فقهی: حرمت خوردن غذای آمیخته با آبجو
خوردن غذاى آمیخته با آن [۹] نجفی جواهری، محمدحسن، جواهرالکلام ج۳۶، ص۳۵۴. و غذا خوردن از سفره‌اى که آبجو در آن است، حرام مى‌باشد — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): خوردن غذای آمیخته با آبجو حرام است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: حرمت غذا خوردن از سفره‌ای که آبجو در آن است
غذا خوردن از سفره‌اى که آبجو در آن است، حرام مى‌باشد — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): غذا خوردن از سفره‌ای که آبجو در آن است، حرام است. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: شرایط وجوب حد بر نوشنده مسکر یا فقاع (آبجو)
بر کسی که مسکر یا فقّاع ‌- اگرچه مسکر نباشد - بخورد حدّ واجب است، به شرطی که خورنده آن بالغ و عاقل و مختار بوده و حکم و موضوع را بداند؛ پس بر بچه و دیوانه و مکره و جاهل به حکم و موضوع یا به یکی از آن‌ها - درصورتی‌که جهل به حکم د. ح. او ممکن باشد - حدی نمی‌باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بر کسی که مسکر یا فقاع بخورد، حد واجب است، به شرطی که خورنده آن بالغ، عاقل، مختار بوده و حکم و موضوع را بداند؛ در غیر این صورت حدی نیست. شاخه: کیفری
آبجو
آبجو که به آن فقاع جو ، فقاع شعیر ، جِعَه و مرز شعیر نیز می‌گویند، نوشابه گرفته شده از جو به گونه‌اى مخصوص است و از این عنوان در باب‌هاى طهارت ، صلات ، تجارت ، اطعمه و اشربه ، شهادات و حدود سخن رفته است.
آبجو: تعریف
آبجو نوشابه گرفته شده از جو به گونه‌اى مخصوص است. در این که عنوان فقّاع خصوص آبجو است یا شامل غیر آن از نوشابه‌هایى که از کشمش ، گندم یا جز آن گرفته و در عرف به آن فقّاع گفته مى‌شود، نیز مى‌گردد، دیدگاه فقها مختلف است. نظر اکثر فقها قول نخست است. بنابراین قول، احکامى که براى آبجو ذکر مى‌شود بر نوشابه برگرفته شده از غیر جو (هرچند در عرف به آن فقّاع گفته شود) جارى نمى‌گردد مگر آن که مست‌کننده باشد، بر خلاف قول دوم. منبع: عروه الوثقی، ج۱، ص۱۵۰ · جواهر الکلام، ج۶، ص۳۹
آبجو: شرایط نجاست
آبجو (نزد همه فقیهانى که قائل به نجاست خمر هستند) نجس است. نوشیدن آن نیز حرام مى‌باشد. نکته‌اى که عدّه‌اى بدان اشاره کرده‌اند این است که آیا حرمت و نجاست آبجو متوقّف بر جوشیدن آن است یا مجرّد صدق عنوان آبجو در ثبوت نجاست و حرمت کفایت مى‌کند هر چند نجوشیده باشد. سپس افزوده‌اند: جوشیدن در معناى فقّاع نهفته است و بدون جوشیدن، عنوان فقّاع حقیقتا صدق نمى‌کند، هر چند با مسامحه اطلاق گردد. بنابر این آبجویى که نجوشیده، حرام و نجس نیست. نکتۀ دوم در حرمت و نجاست آبجو آن است که حکم یاد شده دائر مدار‌ مست کننده بودن آن نیست؛ بنابراین با صدق حقیقى عنوان آبجو یا فقّاع بر نوشابه‌اى، حکم به حرمت و نجاست آن مى‌شود، هر چند مست کننده بودن آن محسوس نباشد؛ چه آن که گفته شده است سکر آبجو نسبت به دیگر نوشابه‌هاى الکلى خفیف‌تر است. منبع: جواهر الکلام، ج۳۶، ص۳۷۴ · جواهر الکلام، ج۶، ص۴۰ · جواهر الکلام، ج۶، ص۴۱
آبجو: احکام
نماز خواندن در اتاقى که آبجو در آن است مکروه مى‌باشد. خرید و فروش آبجو، خوردن غذاى آمیخته با آن و غذا خوردن از سفره‌اى که آبجو در آن است، حرام مى‌باشد همچنین درمان با آبجو در صورتى که راه درمان دیگرى وجود داشته باشد حرام است. شهادت کسى که آبجو مى‌نوشد پذیرفته نیست. حدّ نوشیدن آبجو هشتاد تازیانه است. ‌ منبع: جواهر الکلام، ج۸، ص۳۶۹ · جواهر الکلام، ج۲۲، ص۸ · جواهرالکلام ج۳۶، ص۳۵۴ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۴۶۷ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۴۴۷ · جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۷ · جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۴۹-۴۵۶
آبجو: نکته
ایشان در پاسخ به این‌که: ما حکم ماء الشعیر الذی یباع فی اسواق الجمهوریة الاسلامیة؟ می‌نویسد: «اذا کان من مصادیق ما یسمّی بالفقّاع، یحرم بیعه وشربه.» پس خوردن نوشیدنی‌های ماءالشعیر «اگر همان آب جو معروف باشد حرام است.» و «فقاع شراب مخصوصی است که غالباً از جو گرفته می‌شود. اما اگر از غیر جو گرفته شده باشد حرمت و نجاست آن مورد تامل است؛ اگرچه به آن فقاع‌ گفته شود، مگر آنکه مست‌کننده باشد.» ایشان همچنین در باب اطعمه و اشربه کتاب مذکور می‌نویسند: «فُقّاع‌» درصورتی‌که دارای نشیش و جوشش باشد، از محرمات است اگرچه مسکر نباشد. و فقاع‌، شراب معروفی است که در اوایل غالباً از جو گرفته می‌شد. و ماء الشعیر (آب جو) که بین اطبّاء معمول است از فقاع‌ نمی‌باشد.» همچنین « خوردن بر سر سفره‌ای که در آن چیزی از شراب – بلکه مسکرات دیگر و همچنین فقّاع - خورده شود، حرام است.» و «بر کسی که مسکر یا فقّاع ‌- اگرچه مسکر نباشد - بخورد حدّ واجب است، به شرطی که خورنده آن بالغ و عاقل و مختار بوده و حکم و موضوع را بداند؛ پس بر بچه و دیوانه و مکره و جاهل به حکم و موضوع یا به یکی از آن‌ها - درصورتی‌که جهل به حکم د. ح. او ممکن باشد - حدی نمی‌باشد.» به بیان دیگر «در مسکر بین انواع آن مانند آنچه که از انگور گرفته می‌شود و آن خمر می‌باشد، یا از خرما گرفته می‌شود و آن نبیذ است، یا از کشمش گرفته می‌شود و آن نقیع است، یا از عسل گرفته می‌شود و آن بتع است، یا از جو گرفته می‌شود و آن مزر است، یا از گندم گرفته می‌شود، یا از ارزن یا از غیر آن‌ها گرفته می‌شود، فرقی نیست. و فقّاع‌ به مسکر ملحق می‌شود اگرچه فرض شود که مسکر نیست. و اگر مسکر از دو چیز و بیشتر ساخته شود در شرب آن یک حدّ م. ب..» منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۳۲، استفتادات امام خمینی، ج۱، ص۳۶۵، سؤال۸۲۰، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۳۲، استفتادات امام خمینی، ج۱، ص۳۶۵، سؤال۸۲۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۳۲، استفتادات امام خمینی، ج۱، ص۳۶۵، سؤال۸۲۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۱۲۴، کتاب الطهارة، القول فی النجاسات، التاسع، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳ تحریرالوسیلة، ج۲، ص۱۷۸، کتاب الاطعمة و الاشربة، القول فی غیر الحیوان، مسالة۱۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳ تحریرالوسیلة، ج۲، ص۱۸۴، کتاب الاطعمة و الاشربة، القول فی غیر الحیوان، مسالة۳۷، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳ تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۱۱، کتاب الحدود، لفصل الرابع فی حد المسکر، القول فی موجبه و کیفیته، مسالة۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳ تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۱۱، کتاب الحدود، لفصل الرابع فی حد المسکر، القول فی موجبه و کیفیته، مسالة۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش
نکتهٔ فقهی: نجاست آبجو
آبجو (نزد همه فقیهانى که قائل به نجاست خمر هستند) نجس است. نوشیدن آن نیز حرام مى‌باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): آبجو (فقاع) نجس است و نوشیدن آن حرام می‌باشد. شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: شرط جوشیدن برای حرمت و نجاست آبجو
جوشیدن در معناى فقّاع نهفته است و بدون جوشیدن، عنوان فقّاع حقیقتا صدق نمى‌کند، هر چند با مسامحه اطلاق گردد. بنابر این آبجویى که نجوشیده، حرام و نجس نیست. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): حرمت و نجاست آبجو منوط به جوشیدن آن است؛ بدون جوشیدن، عنوان فقاع حقیقتاً صدق نمی‌کند و حرام و نجس نیست. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: حرمت درمان با آبجو در صورت وجود راه درمان دیگر
درمان با آبجو در صورتى که راه درمان دیگرى وجود داشته باشد حرام است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): درمان با آبجو در صورتی که راه درمان دیگری وجود داشته باشد، حرام است. شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: شرایط وجوب حد بر شارب مسکر یا فقاع (آبجو)
بر کسی که مسکر یا فقّاع ‌- اگرچه مسکر نباشد - بخورد حدّ واجب است، به شرطی که خورنده آن بالغ و عاقل و مختار بوده و حکم و موضوع را بداند؛ پس بر بچه و دیوانه و مکره و جاهل به حکم و موضوع یا به یکی از آن‌ها - درصورتی‌که جهل به حکم در حق او ممکن باشد - حدی نمی‌باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بر کسی که مسکر یا فقاع بخورد حد واجب است، به شرطی که خورنده آن بالغ، عاقل، مختار بوده و حکم و موضوع را بداند؛ در غیر این صورت حدی نیست. شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: حرمت و نجاست آبجو
آبجو (نزد همه فقیهانى که قائل به نجاست خمر هستند) نجس است. نوشیدن آن نیز حرام مى‌باشد. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): آبجو (فقاع) نجس و نوشیدن آن حرام است، حتی اگر مست‌کننده نباشد، مشروط بر اینکه جوشیده باشد. شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: حرمت درمان با آبجو
همچنین درمان با آبجو در صورتى که راه درمان دیگرى وجود داشته باشد حرام است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): درمان با آبجو در صورتی که راه درمان دیگری وجود داشته باشد، حرام است. شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: حرمت خوردن غذا از سفره‌ای که آبجو در آن است
و غذا خوردن از سفره‌اى که آبجو در آن است، حرام مى‌باشد — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): خوردن غذا از سفره‌ای که آبجو در آن است، حرام می‌باشد. شاخه: کیفری

موارد مرتبط

برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین