هر کسی که نوعی وحی الهی را میپذیرد به عامترین معنای کلمه مسلمان است، خواه یهودی، مسیحی و یا زرتشتی باشد. به عبارت دیگر مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): هر کسی که نوعی وحی الهی را میپذیرد، به عامترین معنای کلمه مسلمان است، خواه یهودی، مسیحی و یا زرتشتی باشد. به عبارت دیگر، مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
بخشهای دیگرِ همین مبحث 28
اسلام (کلام اسلامی)
اسلام از اصطلاحات علم کلام و فقه است، در لغت به معنای صحت و عافیت و در اصطلاح به معنای قبول وحی و گفتههای پیامبران است. برخی حقیقت اسلام را اقرار لسانی و برخی برتر از آن دانسته و برای آن مراتبی قائل هستند. اسلام به منزله روح کلی همه شرایع و با همه آنان سازگار است. آموزههای اسلام، شامل عقاید ، احکام و اخلاق است.
اسلام (کلام اسلامی): معنای لغوی
برخی از اندیشمندان معتقدند ریشه «س ل م» در زبان عربی که واژهی اسلام از آن گرفته شده است دارای دو معنای صلح و تسلیم است.
منبع: لسان العرب، ج۶، ص۳۴۵، قم، ادب الحوزه، ۱۴۰۵ق · معجم المقاییس فی اللغة، ج۳، ص۹۰- ۹۱، تحقیق شهاب الدین ابوعمرو · لسان العرب، ج۱۲، ص۲۹۵ · ص۲۵۶، ترجمه احمد آرام، تهران، نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۴ش · مجمع البحرین، ج۲، ص۴۰۷، «سلم» · آرمانها و واقعیتهای اسلام، ص۳۱، ترجمه انشاءالله رحمتی، تهران، جامی، ۱۳۸۲
اسلام (کلام اسلامی): معنای اصطلاحی
اسلام در اصطلاح به چهار معنا بکار میرود:
۱. هر کسی که نوعی وحی الهی را میپذیرد به عامترین معنای کلمه مسلمان است، خواه یهودی ، مسیحی و یا زرتشتی باشد. به عبارت دیگر مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
۲. مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند. گرگ همیشه گرگ، عقاب همواره عقاب و کرم همواره کرم است.
۳. مسلمان یک معنای والا نیز دارد که این معنا درباره اولیاء اطلاق میشود. ولیّ بسان طبیعت است از آن حیث که لحظه لحظه زندگیاش مطابق با اراده الهی، آگاهانه و فعالانه است در حالیکه مشارکت طبیعت در اراده الهی منفعلانه است. بر این اساس ولیّ همان همتای آگاهانه، فعالانه و عقلی مسلمان به معنای دوم، یعنی طبیعت است. او همانند طبیعیت همه لحظات زندگیاش را بر طبق ناموس و قوانین الهی به سر میبرد اما آگاهانه و به اختیار خویش چنین میکند بنابراین او حافظ طبیعت و همتای معنوی آن است.
۴. به معنایی خاصتر اسلام آخرین شریعت الهی است که در حدود چهارده قرن پیش بوسیله پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به مردم ابلاغ شد. علت نامگذاری شریعت خاتم به اسلام این است که در این دین بنده تسلیم اراده خدای سبحان است.
منبع: آرمانها و واقعیتهای اسلام، ص۳۱، ترجمه انشاءالله رحمتی، تهران، جامی، ۱۳۸۲ · المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۳۰۱، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه
اسلام (کلام اسلامی): حقیقت اسلام
در بیان حقیقت اسلام و ویژگیهای آن آرای گوناگونی از سوی مفسران ارائه شده که منشا آنها در بسیاری از موارد برداشتهای متفاوت از آیات یا مبانی خاص کلامی است. برخی حقیقت اسلام را صرفاً اظهار شهادتین و امری صوری دانستهاند: «قالَتِ الاعرابُ ءامَنّا قُل لَم تُؤمِنوا ولکِن قولوا اسلَمنا ولَمّا یَدخُلِ الایمنُ فی قُلوبِکُم عربهای بادیهنشین گفتند: ایمان آوردهایم بگو: شما ایمان نیاوردهاید، ولی بگویید اسلام آوردهایم، امّا هنوز ایمان وارد قلب شما نشده است.» برخی دیگر حقیقت اسلام را امری فراتر از الفاظ و امور ظاهری دانستهاند به عقیده این گروه اسلام عبارت است از اذعان عملی به شریعت نبیاکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) و این اذعان هنگامی اسلام صحیح و پذیرفته خداوند است که تصدیقی وجدانی و نفسانی بوده، ایمان به نبوت نبی اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) آن را همراهی کند. و به معنای خاص، مکتب جامع و کامل میداند که تمام جوانب نیاز بشری را در نظر گرفته است. ایشان، همچنین با استناد به روایتی اسلام را اظهار شهادتین میداند که در قلب جلوه میکند. ایشان، مجموعه آموزههای اسلام را به سه بخش تقسیم میکند:
۱- عقاید حقه و معارف الهیه و وصف و تنزیه حق و معاد و کیفیت آن و علم به ملائکه و ارسال رسول.
۲- اخلاق و اصلاح نفس و اخلاق فاضله و حمیده.
۳- احکام: یعنی اعمال قالبی فردی، اجتماعی، سیاسی، مدنی. ایشان، کسی را اسلامشناس میداند که تمام ابعاد اسلام را بشناسد؛ بنابراین کسی که تنها تاریخ اسلام و فلسفه یا عرفان اسلامی را میشناسد، اسلامشناس نخواهد بود.
منبع: جامع البیان عن تاویل آی القرآن، ج۲۲، ص۳۱۴ · حجرات/سوره۴۹، آیه۱۴ · تفسیر المنار، ج۳، ص۳۵۸، قاهرة، دارالمنار، ۱۳۷۳ ق · تفسیر المنار، ج۱۰، ص۱۷۰، قاهرة، دارالمنار، ۱۳۷۳ ق · المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۳۰۱- ۳۰۲، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه · الطهارة، ج۳، ص۴۶۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۵ · صحیفه امام، ج۲۱، ص۴۰۲-۴۰۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۹ · شرح حدیث جنود عقل و جهل، ص۹۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۲ · الطهارة، ج۳، ص۴۴۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۵ · شرح چهل حدیث، ص۲۰۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · دانشنامه امام خمینی، ج۱، ص۷۲۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۰۰
اسلام (کلام اسلامی): مراتب و درجات اسلام
همانگونه که مفاد آیه ۱۴ سوره حجرات است. عدم پذیرش این مرتبه موجب کفر است. در مقابل اسلام باین معنا اولین مراتب ایمان قرار دارد، و آن عبارت است از اذعان و باور قلبی به مضمون اجمالی شهادتین، که لازمهاش عمل به غالب فروع است. ما را تسلیم فرمان خود قرار ده! و از دودمان ما، امتی که تسلیم فرمانت باشند، به وجود آور! عرضه داشت: یا رسول اللَّه (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) مؤمنی هستم حقیقی، حضرت فرمود: برای هر چیزی حقیقتی و نشانهایست، نشانه اینکه ایمانت حقیقی است چیست؟ عرضه داشت یا رسول اللَّه (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) !
منبع: المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۳۰۱، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه · اصول کافی، ج۲، ص۲۵ حدیث ۱، به کوشش علیاکبر غفاری · زخرف/سوره۴۳، آیه۶۹ · حجرات/سوره۴۹، آیه۱۵ · اصول کافی، ج۲، ص۴۵، ح۱، به کوشش علیاکبر غفاری، بیروت، دارالتعارف، ۱۴۰۱ق · نساء/سوره۴، آیه۶۵ · بقره/سوره۲، آیه۱۳۱ · اصول کافی، ج۲، ص۳۹۸، ح ۶، به کوشش علیاکبر غفاری · بقره/سوره۲، آیه۱۲۸ · یونس/سوره۱۰، آیه۶۳-۶۲ · بحار الانوار، ج۷۰، ص۱۵۹
اسلام (کلام اسلامی): اختلاف شرایع
حقیقت اسلام به معنای انقیاد و گردن نهادن در برابر خداوند به عنوان حقیقتی مستمر در طول تاریخ شرایع همواره وجود داشته است و پیامبران الهی همگی دارای دین واحدی به نام اسلام بودهاند این حقیقت به صورت یک اصل حاکم در تعالیم همه رسولان الهی وجود داشته اسلام به معنای انقیاد و تسلیم و فروتنی ، صفت کلی شرایع است که در هر مرحله به شکلی خاص و به تناسب همان دوره تجلی یافته است برخی مفسران با اذعان به اینکه اسلام همان دین الهی است که همه انبیا بر اساس آن مشی کردهاند اختلاف شرایع را در فروع میدانند.
برخی دیگر میگویند: گرچه ماهیت اسلام به معنای عام آن تسلیم شدن در برابر اوامر الهی در زمینه عقاید و اعمال یا معارف و احکام است که این حقیقت در همه شرایع یکی است؛ اما به لحاظ کمیت و کیفیت و نیز کمال و نقص در شرایع گوناگون متغیر است و در حقیقت اسلام دین واحدی است در همه شرایع که درجات آن به سبب استعداد قومهای گوناگون متفاوت میگردد. ولی شریعت، همان فروع و جزئیاتی است که برای هر پیامبر بهطور مشخص بیان شده و نسبت به امتهای مختلف متفاوت است. بنابراین، خطوط کلی دین ثابت و لایتغیر است و به همین سبب تعدد ناپذیر بوده، جمع و تثنیه در آن روا نیست. بنابراین میتوان گفت دین الهی واحد و دارای مراتبی است که در هر زمانی به تناسب همان زمان مرتبهای از آن ظهور پیدا کرده است.
منبع: آرمانها و واقعیتهای اسلام، ص۴۱، ترجمه انشاءالله رحمتی، تهران، جامی، ۱۳۸۲ · تفسیر من وحی القرآن، ج۵، ص۲۷۴، بیروت، دارالملاک، ۱۴۱۹ ق · الملل و النحل، ج۱، ص۳۸- ۳۹ · آل عمران/سوره۳، آیه۱۹ · نحل/سوره۱۶، آیه۹۶ · آل عمران/سوره۳، آیه۸۵
اسلام (کلام اسلامی): آموزههای اسلام
اسلام مکتبی جامع و واقعگرا است که در آن به همه جوانب نیازهای انسانی توجه شده است. مجموعه تعلیمات اسلام از یک لحاظ به سه بخش تقسیم میگردد:
۱. اصول عقاید : یعنی چیزهایی که هر مسلمان باید بدانها معتقد شود.
۲. اخلاقیات : یعنی خصلتهایی که هر مسلمان باید خ. ر. ب. آنها بیاراید و خویشتن را از اضداد آنها دور نگه دارد.
۳. رابطه اسلام با ایمان درباره رابطه اسلام و ایمان و تساوی یا تفاوت این دو نظرات مختلفی از سوی اندیشمندان و متکلمین ارائه شدهاست. در میان خوارج و بعدها معتزله چنین رواج یافت که اسلام و ایمان وحدت مفهومی دارند. اما چنان که برخی متکلمان اشعری گفتهاند مضمون این آیات میتواند تنها ناظر به وحدت مصداقی اسلام و ایمان باشد و لزوماً تساوی مفهومی را نمیرساند لازم به توضیح است که عمومیت اسلام نسبت به ایمان به این معناست که اسلام مرحله ابتدایی و ظاهری در پذیرش شریعت خاتم به وسیله اظهار شهادتین است اما ایمان علاوه بر این مستلزم اعتقاد قلبی و باطنی نیز هست به عبارت دیگر اسلام پذیرش و اطاعت زبانی و جوارحی است خواه همراه با اعتقاد قلبی باشد و خواه نه. اما ایمان انقیاد توام با اعتقاد قلبی است.
منبع: المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۶۷، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه · التفسیر المنیر فی العقیدة والشریعة والمنهج، ج۱، ص۳۱۸ · حجرات/سوره۴۹، آیه۱۴ · الانصاف فیما یجب اعتقاده و لا یجوز الجهل به، ص۸۹- ۹۰، به کوشش احمد حیدر، بیروت، عالم الکتب، ۱۴۰۷ ق · احزاب/سوره۳۳، آیه۳۵ · تفسیر القرآن العظیم، ج۳، ص۴۹۶، به کوشش یوسف مرعشلی · المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۶، ص۳۱۳- ۳۱۴، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه · شرح المقاصد، ج۵، ص۲۰۷، به کوشش عبدالرحمن عمیرة · مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۹، ص۲۳۱ · المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۸، ص۳۲۸، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعهی مدرسین حوزه علمیه
نکتهٔ فقهی: اطاعت کلی و بی قید و شرط از اراده الهی (اسلام (کلام اسلامی))
اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن در برابر اراده الهی است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تبعیت مخلوقات از قوانین الهی (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): همه مخلوقات هستی، به جز انسان، تابع قوانین تخلفناپذیر الهی (قوانین طبیعت) هستند و به این معنا مسلمان محسوب میشوند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تسلیم بنده به اراده خدای سبحان در دین اسلام (اسلام (کلام اسلامی))
علت نامگذاری شریعت خاتم به اسلام این است که در این دین بنده تسلیم اراده خدای سبحان است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): علت نامگذاری شریعت خاتم به اسلام این است که در این دین بنده تسلیم اراده خدای سبحان است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مفهوم اصطلاحی اسلام (عام) (اسلام (کلام اسلامی))
هر کسی که نوعی وحی الهی را میپذیرد به عامترین معنای کلمه مسلمان است، خواه یهودی، مسیحی و یا زرتشتی باشد. به عبارت دیگر مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در معنای عام به پذیرش هر نوع وحی الهی اطلاق میشود و شامل پیروان ادیان یهودی، مسیحی و زرتشتی نیز میگردد؛ به عبارت دیگر، هر انسانی که با عقل و اختیار خود یک شریعت وحیانی را بپذیرد، مسلمان است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مفهوم اصطلاحی اسلام (خاص) (اسلام (کلام اسلامی))
به معنایی خاصتر اسلام آخرین شریعت الهی است که در حدود چهارده قرن پیش بوسیله پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به مردم ابلاغ شد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در معنای خاصتر به آخرین شریعت الهی که توسط پیامبر اکرم (ص) ابلاغ شده است، اطلاق میگردد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مفهوم اصطلاحی اسلام (تسلیم به قوانین الهی در طبیعت) (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند و تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مفهوم اصطلاحی اسلام (اولیاء) (اسلام (کلام اسلامی))
ولیّ بسان طبیعت است از آن حیث که لحظه لحظه زندگیاش مطابق با اراده الهی، آگاهانه و فعالانه است در حالیکه مشارکت طبیعت در اراده الهی منفعلانه است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در معنای والا درباره اولیاء اطلاق میشود که زندگیشان مطابق با اراده الهی، آگاهانه و فعالانه است و به اختیار خویش بر طبق ناموس و قوانین الهی عمل میکنند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: پذیرش وحی الهی (اسلام (کلام اسلامی))
اسلام از اصطلاحات علم کلام و فقه است، در لغت به معنای صحت و عافیت و در اصطلاح به معنای قبول وحی و گفتههای پیامبران است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در اصطلاح به معنای قبول وحی و گفتههای پیامبران است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تسلیم و انقیاد قلبی (اسلام (کلام اسلامی))
برخی حقیقت اسلام را اقرار لسانی و برخی برتر از آن دانسته و برای آن مراتبی قائل هستند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): حقیقت اسلام میتواند شامل تسلیم و انقیاد قلبی باشد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: اطاعت کلی و بی قید و شرط (اسلام (کلام اسلامی))
در این حالت اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: پذیرش شریعت وحیانی (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): مسلمان در معنای نخست انسانی است که با استفاده از عقل و اختیار خویش یک شریعت وحیانی را بپذیرد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تبعیت از قوانین الهی (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): همه مخلوقات هستی که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند، مسلمان به شمار میروند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: پذیرش وحی الهی (اسلام (کلام اسلامی))
هر کسی که نوعی وحی الهی را میپذیرد به عامترین معنای کلمه مسلمان است، خواه یهودی، مسیحی و یا زرتشتی باشد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در معنای عام، پذیرش هر نوع وحی الهی است، چه یهودی، مسیحی یا زرتشتی باشد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تسلیم به اراده الهی (اسلام (کلام اسلامی))
اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام به معنای اطاعت کلی و بیقید و شرط و تسلیم محض بودن در برابر اراده الهی است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: اسلام به عنوان آخرین شریعت الهی (اسلام (کلام اسلامی))
به معنایی خاصتر اسلام آخرین شریعت الهی است که در حدود چهارده قرن پیش بوسیله پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به مردم ابلاغ شد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام به معنای خاص، آخرین شریعت الهی است که توسط پیامبر اکرم (ص) ابلاغ شده است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تعریف اصطلاحی اسلام در فقه (اسلام (کلام اسلامی))
در اصطلاح اخص به معنای پذیرش دین حضرت محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در اصطلاح فقهی به معنای پذیرش دین حضرت محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: حقیقت اسلام (اسلام (کلام اسلامی))
برخی حقیقت اسلام را اقرار لسانی و برخی برتر از آن دانسته و برای آن مراتبی قائل هستند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): برخی حقیقت اسلام را اقرار لسانی میدانند و برخی برای آن مراتبی قائل هستند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: تعریف اسلام در اصطلاح (اسلام (کلام اسلامی))
اسلام از اصطلاحات علم کلام و فقه است، در لغت به معنای صحت و عافیت و در اصطلاح به معنای قبول وحی و گفتههای پیامبران است. در اصطلاح اخص به معنای پذیرش دین حضرت محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): اسلام در اصطلاح به معنای قبول وحی و گفتههای پیامبران است و در اصطلاح اخص به معنای پذیرش دین حضرت محمد (صلیاللهعلیهوآلهوسلم) است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مسلمان به معنای تابع قوانین الهی (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): مسلمان به معنای همه مخلوقات هستی است که شریعت و قوانین الهی را میپذیرند، به این معنا که این مخلوقات تابع قوانینی تخلفناپذیرند که در اصطلاح قوانین طبیعت خوانده میشوند.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: مسلمان به معنای ولیّ (اسلام (کلام اسلامی))
مسلمان یک معنای والا نیز دارد که این معنا درباره اولیاء اطلاق میشود. ولیّ بسان طبیعت است از آن حیث که لحظه لحظه زندگیاش مطابق با اراده الهی، آگاهانه و فعالانه است
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): مسلمان یک معنای والا نیز دارد که این معنا درباره اولیاء اطلاق میشود. ولیّ کسی است که لحظه لحظه زندگیاش مطابق با اراده الهی، آگاهانه و فعالانه است.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
نکتهٔ فقهی: اسلام به معنای آخرین شریعت الهی (اسلام (کلام اسلامی))
به معنایی خاصتر اسلام آخرین شریعت الهی است که در حدود چهارده قرن پیش بوسیله پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به مردم ابلاغ شد.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): به معنایی خاصتر، اسلام آخرین شریعت الهی است که در حدود چهارده قرن پیش بوسیله پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) به مردم ابلاغ شد.
شاخه: اصول فقه (روش استنباط)
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
