نکته‌های ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی با اصلاحات و الحاقات بعدی

۱.ظاهراً میان بخش ابتدایی و انتهایی ماده و در عین حال بر ادعای خود پافشاری کند. تعارض وجود دارد. این پرسش مطرح است خوانده با نفی ادعای خواهان موجبات اجرای که اگر اصل بر برائت است. پس چرا خوانده اصل برائت را فراهم خواهد کرد. درست باید سوگند یاد کند تا تبرئه شود تعیین است که در ماده ۱۹۷ از سوگند نام برده می‌توان گفت که این ماده در حقیقت خوانده ایجاد می‌شود که خواهان در اثر عجز اسلام است که ( البینه علی المدعی و نماید و تا هنگامی که چنین درخواستی الیمین علی من انکر) و تابعی از قاعده بینه نشده» خوانده همچنان بدون الزام به ادعای موظف است دلیل بیاورد و از آن عاجز شود مهاجری, علی. پیشین؛ ص ۸۱). ۲ شرط اینکه خوانده سوگند ادا کند. درخواست پیشین خواهان است. بنابراین» اگر در فرض عدم حضور طرفها یا عدم حضور خواهان, چنین درخواستی پیشتر مطرح نشده باشد. دادگاه بدون سوگند خوانده حکم به برانت وی و بی حقی خواهان صادر خواهد کرد. در صورتی که خواهان پیشتر چنین درخواستی را مطرح کرده باشد. با وجود اینکه غائشب است.ء در صورت حضور خوانده دادگاه با رعایت تشریفات مربوط خوانده را سوگند خواهد داد. با سوگند خوانده حکم لازم صادر خواهد شد. بعید نیست که ماده ۲۸۲ در این مورد نیز حاکم باشد( مهاجری» علی؛ پیشین؛ ج ۰۲ ص ۸۲ ۳مدعی باید ادعای خود را اثبات نماید ؛ تفاوتی نمی نماید که خواهان یا خوانده دعوا باشد. ۴ مدعی *» هر یک از اصحاب دعوا است که اظهار او خلاف اصل باشد و یا خلاف امری باشد که قانونگذار وجودٌ آن را فرض نموده است. ۵ امر عدمی را می‌توان با اثبات امر « ایجابی مقدّر » اثبات نمود ؛ برای نمونه گر چه وقوع نزدیکی بین زن و شوهر به دلالت ماده ۱۱۵۸ ق.م. مفروض استء اما شوهر می‌تواند نزدیکی نکردن با زن را که آمری عدمی است. با اثبات بیماری یا در مسافرت باب سوم: دادرسی نخستین 8 ۳۳۱ بودن خود یا زن اثبات نماید. (شمس. دکترعبداشه, ادله اثبات دعواء ص۴۱) ۶ رجوع » به دلیل از سوی دادگاه» توجه کردن به آن و عندالاقضا ارزیابی, به کارگیری و استناد به آن است. تحقیق محلی» معاینه ی محل و کارشناسی ) و نیز دادگاه می‌تواند به کارگیری و استناد به آن را لازم بداند ( مانند کارشناسی» تحقیق محلی, معاینه ی محل, اسناد و اطلاعات موجود در ادارات دولتی و.. ) (شمس» دکترعبداشه, ادله اثبات دعواء ص۴۶) ۷ « ارزیابی دلیل » عبارت از این است که دادرس آن را به دقت بررسی نماید تا بتواند قانع شدن یا نشدن خود را نسبت به تحقق امر ادعایی مربوط و احراز شدن یا نشدن آن را اعلام کند. منبع: کتابِ «نظم» (آیین دادرسی مدنی مصوب 1379/01/21)، ص 321–323