هبه

هبه به تملیک کردن عینی به دیگری به طور رایگان گفته می‌شود. و از آن در فارسی بخشش تعبیر می‌شود. هبه از عقود بوده و نیاز به ایجاب و قبول دارد. ارکان اصلی هبه شامل واهب (بخشنده)، موهوب له (گیرنده)، و موهوب (عین بخشیده شده) است. برای اینکه واهب صلاحیت بخشش داشته باشد، باید مالک مال بوده و بالغ، عاقل و دارای قصد و اختیار باشد. علاوه بر این، قبض (دریافت فیزیکی مال) توسط موهوب له، بنابر نظر مشهور فقها، شرط صحت هبه و تحقق مالکیت است. از نظر حکم تکلیفی، هبه و بخشش به ارحام (بستگان)، به‌ویژه پدر و فرزند ، حتی اگر نیازمند نباشند، مستحب است. اصل در عقد هبه جواز (غیر لازم بودن) است؛ بنابراین، واهب می‌تواند تا زمانی که عین بخشیده شده باقی است، از هبه خود رجوع کند و آن را پس بگیرد. با این حال، در مواردی حق رجوع از واهب سلب شده و هبه لازم (قطعی) می‌شود. از احکام و مسائل هبه در بابی مستقل با همین عنوان «هِبات» و «عطایا» به صورت جمع سخن گفته‌اند.