هرگاه کسی بعنوان نمایندگی اقامه دعوی کرده از قبیل وکالت یا ولایت

هرگاه کسی بعنوان نمایندگی اقامه دعوی کرده از قبیل وکالت یا ولایت یا قیمومت و سمت او محرز نباشد. ۴- وقتی که دعوی طرح شده سابقاً بین همان اشخاص یا اشخاصی که اصحاب دعوی قائم مقام آنها هستند اقامه دعوا ندارد یا دارای سمت در طرح دعوا نیست و یا دعوای مطروحه مختومه شده و یا خوانده اساساً دعوا را متوجه خود نمی داند دیگر ضرورتی ندارد که در ماهیت قضیه به دفاع بپردازد و پاسخ دعوای خواهان را بدهد. به همین علت نیز دادگاه نخست و در مقدمه می باید جهات فوق را بررسی و در صورت عدم پذیرش ایراد مقرر نماید که خوانده در ماهیت دفاع کند و هرگاه ایراد را وارد بداند دیگر اخذ پاسخ در ماهیت ضرورت پیدا نخواهد کرد. در چنین مواردی دادگاه مبادرت به صدور قرار نهایی و قاطع یعنی قرار رد دعوا می نماید و رأی صادره قاطع دعوا تلقی و پرونده را از دادگاه خارج خواهد ساخت. اما به عکس در جهات مندرج در ماده ۱۹۷ قانون آئین دادرسی مدنی سابق، این وضعیت مصداق نداشته و ندارد. زیرا در تمامی جهات چهارگانه مزبور امکان پاسخگویی به شخص خواهان میستر است. چه آن که خواهان در وضعیت های مزبور می تواند در مقابل دفاعیات خوانده ایستاده و پاسخ خوانده به طور رسمی در برابر او طرح و اقامه شود. نهایت آن که در شقوق سه گانه اول ماده ۱۹۷ ق.آ.د.م سال ۱۳۱۸ یعنی ایراد عدم صلاحیت ذاتی و نسبی و ایراد امر مطروحه و مرتبط دادگاه مبادرت به صدور قرار رد دعوا نخواهد کرد بلکه پرونده را حسب مورد با صدور قرار عدم صلاحیت یا امتناع از رسیدگی به مرجع صلاحیتدار یا مرجعی که دعوای حاضر در آن قبلاً مطرح شده یا دعوای مرتبط با آن در جریان رسیدگی در دادگاه دیگر است، ارسال میدارد ماده ۲۰۳ ق.آ.د.م مدنی سابق و ماده ۸۹ ق.آ.د.م. در این صور خواهان نیازی به تجدید دادخواست ندارد. زیرا دعوای او در مرجع دیگری ادامه خواهد یافت. بر همین اساس است که در ماده ۱۹۷ آدم سابق به ۱ فریدون نهرینی، مقاله نقدی بر یک سخنرانی و بحثی پیرامون قوانین جدید دادرسی مجله کانون وکلای دادگستری مرکز شماره پیاپی ۱۸۲ و شماره دوره جدید ۱۳، پاییز ۱۳۸۲، ص ۵۴.