هفتم - استناد به ادله اثباتی در دادخواست — ماده ۵۷ ق

طرح ادعا و دعوا اگر چه در دادرسی و رسیدگی دادگاه و در نتیجه برای صدور حکم، اهمیتی بسیار و درخور دارد ولی بدون دلیل ره به جایی نمی برد. همه تلاش خواهان باید آن باشد که ادعای خود را بر مسند اثبات بنشاند. اقامه دعوا بدون اثبات آن از طریق ادله قانونی اثبات دعوا دعوای خواهان را با شکست حتمی روبرو می کند. ادعای بدون دلیل در حکم بی حقی خواهان است؛ وقتی خواهان دلیلی برای اثبات ادعای خود ندارد، گویی حق ندارد. بند ۶ ماده ۵۱ ق.آ.د.م در خصوص این بخش از دادخواست ناظر به ضرورت ذکر ادله و وسایلی است که خواهان برای اثبات ادعای خود دارد ذکر ادله و وسایلی از اسناد و نوشتجات و اطلاع مطلعین و غیره ادله مثبته به ترتیب و واضح نوشته میشود و اگر دلیل گواهی گواه باشد خواهان باید اسامی و مشخصات و محل اقامت آنان را به طور صحیح معین کند. صرف بیان و شمارش ادله و وسایل اثبات دعوا در دادخواست کافی نیست، بلکه افزون بر آن مستند ادله یاد شده در دادخواست باید به ضمیمه دادخواست تقدیم دادگاه شود ماده ۵۷ ق.آ.د. م). ۱ ماده ۵۷ ق.آ.د. م : خواهان باید رونوشت یا تصویر اسناد خود را پیوست دادخواست نماید. رونوشت یا تصویر باید خوانا و مطابقت آن با اصل گواهی شده باشد. مقصود از گواهی آن است که دفتر دادگاهی که دادخواست به آنجا داده می شود یا دفتر یکی از دادگاههای دیگر یا یکی از ادارات ثبت اسناد یا دفتر اسناد رسمی و در جائی که هیچ یک از آنها نباشد بخشدار محل یا یکی از ادارات دولتی مطابقت آنرا با اصل گواهی کرده باشد در صورتی که رونوشت یا تصویر سند در خارج از کشور تهیه شده باید مطابقت آن با اصل در دفتر یکی از سفارت خانه ها و یا کنسولگری های ایران گواهی شده باشد. هرگاه اسنادی از قبیل دفاتر بازرگانی یا اساسنامه شرکت و امثال آنها مفصل باشد، قسمت هایی که مدرک ادعاست خارج نویس شده پیوست دادخواست می گردد. علاوه بر اشخاص و مقامات فوق، وکلای اصحاب دعوا نیز می توانند مطابقت رونوشتهای تقدیمی خود را با اصل تصدیق کرده پس از الصاق تمبر مقرر در قانون به مرجع صالح تقدیم نمایند.