و دلالت تنبیه و یا تنبهی آن است کلام دارای قیدی است

⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. و دلالت تنبیه و یا تنبهی آن است کلام دارای قیدی است که به نظر می رسد أن قید علت حکم است والا نباید ذکر میشد مانند لا یقضی القاضی و هو غضبان یعنی قاضی نباید در حال عصبانیت قضاوت کند. از این عبارت چنین استنباط میشود که علت عدم قضاوت عصبانیت است. دلالت اشاره نیز عبارت از این است که در کلام گویند دلالت بر امر دیگری نیز لازم آید. مانند ماده ۱۱۵۸ ق.م طفل متولد در زمان زوجیت ملحق به شوهر است مشروط بر این که از تاریخ نزدیکی تا زمان تولد کمتر از شش ماه نگذشته باشد. از این عبارت علاوه بر الحاق طفل به شوهر اقل مدت بارداری نیز فهمیده می شود. همچنین از آیه شریفه و حمله وفصاله ثلثون شهرً و آیه شریفه والوالدات بر ضمن اولادهن حولین کاملین لمن اراد أن یتم الرضاعه چنین استفاده می شود که در آیه اول مدت بارداری زنان و مدت شیر دادن آنها دو سال و نیم است و بنابر دلالت آیه دوم مدت کامل شیرخوارگی دو سال است و از جمع این دو آیه فهمیده می شود که کمترین مدت بارداری شش ماه است.