ودیعه

ودیعه عقدی جایز و در فقه به معنای نایب گرفتن برای حفظ و نگهداری مال آمده است. ایجاب و قبول و طرفین عقد، ارکان ودیعه به شمار می‌روند. و در طرفین عقد، بلوغ و عقل و آزاد بودن شرط است. ودیعه دارای احکامی است که در ادامه به آنها اشاره می‌شود. نزاع در ودیعه در سه مورد صورت می‌گیرد: در اصل ودیعه، در تحویل ودیعه ب. غ. مالک و در مالکیت ودیعه. اقرار وَدَعی پنج صورت دارد: اقرار وَدَعی به نفع یک مدّعی، اقرار وَدَعی به نفع هر دو مدّعی، تکذیب هر دو مدّعی توسط وَدَعی، اظهار بی اطلاعی وَدَعی نسبت به دو مدّعی و اظهار بی اطلاعی وَدَعی نسبت به همه ی افراد.