ورود: تعریف ورود

• ورود ، به معنای برداشتن یکی از دو دلیل، موضوع دلیل دیگر را است. ورود در اصول فقه ، به همین معنا آمده است. و در لغت به معنای دخول است. • ورود عبارت است از اینکه دلیلی وارد شود و حقیقتاً سبب از بین رفتن موضوع دلیل دیگر گردد و منشا این زوال ، صرفاً تعبد از جانب شارع مقدس باشد، نه تکوینی خارجی. به دلیل نخست «وارد» به دلیل دوم که موضوعش با دلیل اول از بین می‌رود «مورود» گویند، مانند امارات نسبت به اصول عقلی و شرعی. موضوع اصول عقلی. همچون اصل برائت عقلی که موضوع آن عدم بیان از جانب شارع است و اصل اشتغال که موضوعش احتمال عقاب با علم به تکلیف و شک در مکلف به م. ب. و اصل تخییر که موضوعش تحیّر و عدم وجود مرجّح است، با آمدن اماره شرعی به دلیل ثبوت حجیت آن با دلیل قطعی مرتفع می‌شود؛ زیرا اماره شرعی در مورد اول، بیان؛ در مورد دوم، ایمنی بخشی از عقاب و در مورد سوم، مرجّح و از بین برنده تحیّر است. • اماره هرچند مفید ظنّ است، نه علم وجدانی ، لیکن پس از ثبوت حجیت آن به دلیل قطعی، به منزله علم و رافع موضوع اصول عقلی یاد شده خواهد بود. قطعاً اگر این اماره و تعبد از جانب شارع مقدس نبود، اماره در عرض این اصول قرار می‌گرفت، نه وارد و مقدم و از بین برنده موضوع آنها. زیرا مجرای این اصول، صورت عدم علم به حرمت یا نجاست و شک در آن دو م. ب. و اماره به منزله علم است؛ از این رو، موضوع این اصول را بر طرف می‌کند و از بین می‌برد. منبع: ارشاد العقول، ج۴، ص۴۵۰