وطن

وَطَن به معنای محل سکونت و زندگی انسان است و در لغت و عرف ، به جایی اطلاق می‌شود که فرد در آن استقرار یافته و زندگی خود را سامان می‌دهد. این معنا در کاربردهای عرفی پایدار مانده و در فقه اسلامی نیز مبنای شماری از احکام عبادی قرار گرفته است. در فقه امامیه ، وطن عنوانی فقهی با آثار شرعی خاص است و به دو قسم وطن عرفی و وطن شرعی تقسیم می‌شود. وطن عرفی محل سکونت انسان بر اساس فهم عرف عقلایی است، در حالی‌که وطن شرعی عنوانی است که تحقق آن به شرایطی مانند داشتن مِلک و اقامت شش‌ماهه وابسته دانسته شده است. • از این عنوان در فقه، در باب صلات به تفصیل سخن گفته‌اند.