دکترین
وقف: نکته
اقوام آریایی، بهویژه ایرانیان، به پیروی از آیین و کیش خود، دارای موقوفات و نذورات بسیاری برای نگهداری معابد و آتشکدههای خود بودهاند. در این دوران، عمدهترین زمینهای فئودالی، املاک خالصه وقفی بوده و در دوره هخامنشیان ، معابد بر املاک وسیعی تسلط داشتند که این زمینها از طرف پادشاه و یا بزرگان و فئودالهای محلی بهمنظور جلب پیشوایان مذهبی به پرستشگاهها هدیه میشد. کشاورزانی که در این قبیل زمینها به کشت و زرع مشغول بودند، سهم مالکانه را میباید به هیربد یا کاهن بزرگ میدادند. سلوکیان و اشکانیان نیز این شیوه را محترم میشمردند. پارهای از این موقوفات، هم اکنون نیز در نزد زرتشتیان برخی از شهرهای ایران، مثل یزد و کرمان باقی و دایر است.
منبع: احکام وقف و اثرات آن در اجتماع، ص۲۲ · جایگاه وقف در فرایند توسعه اقتصادی جمهوری اسلامی ایران، ص۷۷-۸۲ · رساله الامام، ج۳، ص۲۷۵ · احکام وقف در شریعت اسلام، ص۳۷-۳۸ · انفع الوسائل فی تجرید المسائل (الطرسوسیه)، ص۱۶۸ · مقدمهای بر فرهنگ وقف، ص۱۱
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
