ولایت امامان: ولایت تشریعی امامان

این جایگاه ویژه، از آن کسانی است که در معرفت آیات الهی به یقین دست یافته‌اند و وظیفه خویش را در برابر خداوند به گونه برتر ادا می‌کنند. امامان از ویژگی عصمت برخوردارند و جهل به ساحت وجود آنان راه ندارد. و باطن آنان، منزلگاه الهام‌های غیبی است. این ویژگی‌ها، ولایتی با خود می‌آورد که آن را « ولایت تشریعی » می‌گویند؛ بدین معنا که نظر، گفتار و کردار امامان حجت است و نمی‌توان از آنان در تبیین احکام الهی دلیل و برهان بازخواست و مرجعیت دینی از آن ایشان است. امامان (علیه‌السّلام) از طریقی رمزی و غیبی که همانند وحی بر ما پوشیده است، علوم را از پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) برگرفته‌اند و برای مردم بازمی گویند. و بدین روی، پاسدار و نگاهبان راستین دین و شریعت الهی ، آنان‌اند. چنان‌چه نگاهبان دین از ویژگی عصمت بی‌نصیب باشد، دین خدا از تغییر و تبدیل ایمنی نمی‌یابد. دانش و راز پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) به امامان رسیده است و هر کس به آنان پناه برد، به حق راه برده است. آنان خزانه‌دار دانش پیامبرند و احکام شریعت او را بیان می‌کنند. حقیقت قرآن و سنت ، نزد آنان است. هیچ کس از مسلمانان را نمی‌توان با آنان به قیاس نهاد. امامان (علیهم‌السّلام) پایه دین و ستون یقین‌اند. منبع: بقره/سوره۲، آیه۱۲۴ · سجده/سوره۳۲، آیه۲۴ · احزاب/سوره۳۳، آیه۳۳ · الاصول من الکافی، ج۱، ص۱۹۹ · الاصول من الکافی، ج۱، ص۱۷۶ · امامت و رهبری، ص۹۵- ۵۲ · الشافی فی الامامة ج۱، ص۲۰۵-۲۰۶ · شرح تجرید الاعتقاد، ص۳۶۴ · خطبه ۲، ص۷