ولایت امامان: ولایت تکوینی امامان

اگر آدمی از معرفت راستین و یقینی و شهودی بهره برد، ولایت حقیقی پیدا می‌کند؛ بدین معنا که می‌تواند در جهان تصرف کند و با نیروی روحی و معنوی، کرامات و افعال خارق العاده از خویش بروز دهد. امامان (علیه‌السّلام) از گذر ویژگی‌هایی که نصیب برده‌اند، چنان سلطه‌ای بر جهان و کائنات دارند که بدون وجود آنان، جهان از هم می‌پاشد. همان‌سان که امامان (علیه‌السّلام) بر عالم کائنات سلطه و اشراف دارند، بر آدمیان نیز نظارت و چیرگی دارند. از این رو است که مؤمنان به آنان توسل می‌جویند و با برقرار ساختن ارتباط معنوی با آن بزرگان، هدایت و سعادت می‌طلبند. مقام ولایتی باطنی امامان - که همان منصب خلافت کبری است و واسطه میان خداوند و آفریدگان است - « ولایت تکوینی » خوانده می‌شود. اثر این منصب که از ناحیه خداوند است، ولایت بر جان و مال مردم است و در صورت تخلف از فرمان ائمه (علیه‌السّلام) در قیامت خداوند با آنها احتجاج می‌کند که چرا با وجود حجت خداوند در زمین، مخالف فرمان وی رفتار کرده‌اند، بلکه شرط قبولی اعمال، پذیرش ولایت ائمه (علیه‌السّلام) است که از مسلمات و بلکه از ضروریات مذهب شیعه است. منبع: نمل/سوره۲۷، آیه۴۰- ۳۸ · الاصول من الکافی، ج۱، ص۲۲۹ · الاصول من الکافی، ج۱، ص۱۷۹ · امامت و رهبری، ص۵۶ · ولایت فقیه، ص۵۳-۵۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · آداب الصلاة، ص۱۳۵، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · شرح چهل حدیث، ص۵۵۱-۵۵۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · کتاب البیع، ج۲، ص۶۳۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶ · تعلیقات علی شرح الفصوص الحکم و مصباح الانس، ص۱۹۷، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۰ قمری · شرح چهل حدیث، ص۵۷۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۸ · دانشنامه امام خمینی، ج۲، ص۲۴۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۰۰