ولی درباره حداکثر مدت حمل اختلاف است بیشتر فقیهان آن را نه

ولی درباره حداکثر مدت حمل اختلاف است بیشتر فقیهان آن را نه ماه دانسته اند و بعضی نیز یک سال گفته اند. شیخ طوسی و علامه ده ماه را اختیار کرده اند و قانون مدنی نیز این نظر را پذیرفته است. با وجود این چون در تقویم کنونی ماه مطابق با ماه شمسی است (ماده ۶۱۲ ق.آ.د.م باید پذیرفت که بر مهلتهای شرعی که با ماه قمری حساب می شده چند روزی به سود اطفال متولد در دوران زناشویی افزوده شده است. اماره مربوط به وقوع نزدیکی و انتساب طفل به شوهر نیز مبنی بر ظهور و غلبه است: بدین تعبیر که چون زن به حکم قانون و اخلاق باید از شوهر تمکین کند و به او وفادار بماند ظاهر این است که به این تکالیف عمل شده است. از سوی دیگر مفهوم پیمان زناشویی این است که طرفین مایلند زندگی مشترک را آغاز و به لوازم آن وفادار بمانند. پس برحسب متعارف و ظاهر امور کودکی که در زمان زوجیت به دنیا می آید نتیجه آمیزش زن و شوهر است و عامل دیگری در آن دخالت ندارد.