وکالت

وکالت از اصطلاحات به کار رفته در فقه ، عقدی است که به موجب آن شخصی، دیگری را برای انجام دادن کاری نایب می‌گیرد و او را به عنوان جانشین خویش در آن کار قرار می‌دهد. به وکالت دهنده « مُوَکِّل »؛ به کسی که وکالت را می‌پذیرد « وَکیل » و به مورد وکالت « مُوَکَّلٌ فیهِ » گفته می‌شود. وکالت عنوان بابی مستقل در فقه است که مباحث و احکام آن به تفصیل در این باب و به مناسبت در دیگر باب‌ها آمده است.