پایان عمر یحیی: کشته شدن بخت النصر

کشته شدن بخت النصر به دست یک غلام ایرانی: بخت النصر پس از فتح شام و منطقة بیت المقدس و فلسطین ، به بابل (واقع در سرزمین عراق ) رفت، در آن‌جا شهری ساخت، و چاهی در آن‌جا حفر کرد و سپس حضرت دانیال پیامبر را دستگیر کرده و در میان آن چاه افکند، و ماده شیری را در میان آن چاه انداخت تا او را بدرد. ماده شیر، گل چاه را می‌خورد، و از شیر خود به دانیال می‌نوشانید. پس از مدتی خداوند به یکی از پیامبران وحی کرد، کنار فلان چاه برو و به دانیال (علیه‌السلام) آب و غذا برسان. او کنار آن چاه آمد و صدا زد: ای دانیال! دانیال گفت: بلی، صدای دوری می‌شنوم. آن پیامبر گفت: «ای دانیال! خدایت سلام رسانید، و برای تو غذا و آب فرستاده است». آن‌گاه آن آب و غذا را به وسیلة دلو، وارد چاه کرد. حضرت دانیال (علیه‌السلام) حمد و سپاس مکرر گفت، و خدا را سپاس‌گزاری بی‌حد نمود. در همین عصر بخت النصر در عالم خواب دید سرش آهن شده، ‌پاهایش به صورت مس درآمده، و سینه‌اش طلا گشته است. وقتی که بیدار شد، منجمین را احضار کرد و گفت: «من در عالم خواب، چه خوابی دیده‌ام» منجمین گفتند: نمی‌دانیم، تو آن‌چه را در خواب دیدی، برای ما بگو تا ما تعبیر کنیم. بخت النصر ناراحت شد و به آنها گفت: «من سال‌هاست به شما رزق و روزی می‌دهم؛ ولی شما نمی‌دانید که من چه خوابی دیده‌ام، پس چه فایده‌ای برای من دارید، آن‌گاه دستور داد همة آنها را اعدام کردند. در این هنگام یکی از حاضران به بخت النصر گفت: اگر علم و معرفت در نزد کسی می‌جویی، تنها در نزد آن کس (دانیال) است که در چاه زندانی می‌باشد، و ماده شیر نه‌تنها به او آزار نرسانده، بلکه گل می‌خورد و به او شیر می‌دهد. بخت النصر، مأموران را نزد او فرستاد و او را حاضر کردند، به او گفت: «من چه خوابی دیده‌ام»؟ دانیال: در خواب دیده‌ای سرت آهن شده و پاهایت مس شده‌اند و سینه‌ات طلا گشته است. بخت النصر: آری همین خواب را دیده‌ام، بگو بدانم تعبیرش چیست؟ دانیال: تعبیرش این است که غلامی ایرانی بعد از سه روز تو را می‌کشد. بخت النصر: من دارای هفت قلعه (شهر) هستم و در کنار هر دروازة آن چند نگهبان وجود دارد، به علاوه بر درگاه هر دروازه‌ای یک مرغابی وجود دارد. هر شخص غریبی به آن‌جا آیدة فریاد می‌کشد و مأموران او را دستگیر خواهند کرد. دانیال: همان‌گونه که گفتم خواه و ناخواه، حادثه رخ می‌دهد. بخت النصر برای احتیاط به لشکر خود فرمان آماده‌باش داد، و گفت: هر شخص غریبی را دیدید، هر کس باشد، بکشید. سپس به دانیال گفت: تو باید در این سه روز در همین‌جا بمانی، اگر این سه روز گذشت و من آسیبی ندیدم، تو را خواهم کشت. دانیال در همان‌جا زندانی شد، روز اول و دوم خطر گذشت، روز سوم فرا رسید، در آن روز بخت النصر در قصر خود غمگین و دلتنگ شد، تصمیم گرفت به حیاط قصر برود و پس از گردش و هواخوری اندک، به قصر باز گردد و روز خطر به پایان رسد. وقتی که از قصر بیرون آمد، با جوانی که از نژاد ایرانی بود و او را به عنوان پسر خود برگزیده بود و نمی‌دانست که او از نژاد ایرانی است، ملاقات کرد و شمشیرش را به او داد و به او گفت: «ای پسرخوانده! همین جا مراقب باش کسی وارد قصر نشود، هر کس وارد شد، گرچه خودم باشم، او را بکش». غلام ایرانی شمشیر را به دست گرفت (پس از اندکی بخت النصر وارد قصر شد). غلام با شمشیر به او حمله کرد و او را کشت. در آن هنگام که بخت النصر در خون خود می‌غلطید به غلام گفت: چرا مرا کشتی؟ غلام گفت: «خودت فرمان دادی و گفتی هر کس گرچه خودم باشم اگر وارد قصر شدم، او را بکش. من به فرمان تو عمل کردم». منبع: بحار الانوار، ج۱۴، ص۳۵۹ ۳۵۸