صوفیان در آثار خود ب. ت. ب. روابط مختلف پیر با مرید، اصطلاحات چندی همچون پیرخرقه، پیرطریقت و پیرصحبت را به کار بردهاند. ۱۴.
۱ - پیر خرقه پیر خرقه پیری است که پس از تشخیص صلاحیت مرید و حصول اطمینان از صداقت، استحقاق و استعداد او با فراست و بصیرت خود، به او خرقه میپوشاند تا از یک سو شایستگیاش برای حضور در جمع صوفیان و تلبّس به لباس ایشان را نشان دهد، و از سوی دیگر، او را از آثار عنایت الاهی و توجه خود برخوردار گرداند. این پیر را، پیر توبه و پیر ارادت نیز گفتهاند. شایستگی مرید برای پوشیدن خرقه ممکن است به سبب پرورش پیر خرقه او یا به مجاهدت پیر دیگری بوده باشد. ۱۴.
۲ - پیرصحبت پیرصحبت پیری است که مرید را تلقین ذکر میدهد، او را در خلوت مینشاند، به تربیت و هدایت او همت میگمارد و در جریان سلوک، از تمام احوال او مراقبت میکند.
منبع: ج١، ص٢٦-٢٧، به کوشش محمدرضا شفیعیکدکنی، تهران، ١٣٦٦ش
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
