چشیدن: چشیدن در حال روزه

چشیدن غذا جهت تشخیص مزۀ آن براى روزه دار جایز است و اگر به طور اتفاقى و بدون قصد ، به حلق فرو رود روزه باطل نمى‌شود؛ اما اگر با علم به اینکه با چشیدن، غذا- به طور قهری یا از روى فراموشی - به حلق فرو مى‌رود، آن را بچشد، افطار عمدی محسوب مى‌شود و قضا و کفاره دارد. برخى گفته‌اند در فرض نخست (فرو رفتن به حلق به طور اتفاقى و بدون قصد ) نیز اگر چشیدن بدون غرضى صحیح باشد قضا لازم است. و لا فرق بین ان یکون اصل الوضع فی الفم لغرض صحیح او لا. و فرقی نمی‌کند که گذاشتن غذا در دهان برای غرض صحیحی باشد یا نه، البته چشیدن‌ هر چیزی کراهت دارد؛ و سر بی‌اشکال بودن چشیدن در این موارد که چیزی قهراً و بی‌اختیار یا نسیاناً به حلق می‌رسد و صحت روزه، این است که خوردن و آشامیدنی که مبطل روزه است با آن تحقق نمی‌یابد زیرا مفطر بودن اکل و شرب مختص صورتی است از روی عمد و توجه باشد. لذا «اگر انسان از اول بداند که (با چشیدن‌، غذا و مانند اینها) به حلق می‌رسد چنانچه فرو رود، روزه‌اش باطل می‌شود و باید قضای آن را بگیرد و کفاره هم بر او واجب است.» منبع: ج ۳، ص ۵۸۶ · ج ۶، ص ۳۵ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریر الوسیلة، ج‌۱، ص۳۰۴، کتاب الصوم، القول فیما یکره للصائم ارتکابه، مسالة۲ · تفصیل الشریعة ج۸، ص۱۴۳، قم، مرکز فقه الائمه الاطهار (علیه‌السّلام)، ۱۳۸۱. و السر · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۹، رساله توضیح المسائل امام خمینی، ص۲۷۶، مساله ۱۵۸۲