کاربرد قاعده‌ وزر در فقه (قواعد فقه): وزر در لغت و اصطلاح

وزر در لغت: وزر به معنی سنگین ؛پناهگاه و کوههاست، و گاه به معنی مسئولیت نیز آمده است، چنانکه وزیر را از این نظر وزیر می‌گویند که بار مسئولیت سنگینی بر دوش میکشد وزر در اصطلاح: وزر در اصطلاح فقهی بمعنای لغوی آن بکار رفته، ؛ و عبارتست از شخصی بودن مسئولیتهای هر فرد در جامعه ؛ بنابراین در جبران خسارت هم، هر شخص مسئول جبران خسارت‌های خود است، شخصی بودن کیفر به این معناست که کیفر باید فقط در مورد مجرم به مورد اجرا درآید و کسی را نباید به جرم دیگری مجازات کرد و کیفر داد. ریشه اصلی قاعده: ریشه اصلی این قاعده فقهی عبارت ( الا تزر وازره وزر اخری ) است، که در پنج آیه از قرآن کریم تکرار شده است. منبع: تفسیر نمونه، ج۱۸، ص۲۲۴ · الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۲، ص۸۴۵ · انعام/سوره۶، آیه۱۶۴