کشاورزی: احکام

مستحب است کشاورز هنگام کشت مشتی بذر بردارد و در حالی که رو به قبله است سه بار این آیه شریفه را بخواند ( اَفَرَاَیْتُمْ ما تَحرُثُونَ اَاَنتُمْ تَزْرَعُونَهُ اَمْ نَحْنُ الزارعون ) سپس سه بار بگوید: «الله الزارع» ، پس از آن برای حصول برکت و سلامت محصول دعا کند آنگاه بذر را بر زمین بپاشد. معامله‌ای که برای کشت در زمین در ازای بخشی از محصول، میان مالک زمین و کشاورز صورت می‌گیرد، مزارعه نـام دارد و عنوان بابی مستقل در فقه است و احکام آن به تفصیل در این باب آمده است. عاریه دادن زمین برای کشاورزی همچون اجاره دادن آن، صحیح است. احیای زمین موات با کشت و کار و مقدمات آن همچون مرزبندی، نهرکشی و حفر چاه تحقق می‌یابد. حریم چاه آب حفر شده در زمین موات برای کشاورزی از هر طرف شصت ذراع م. ب.. به گفته برخی زوجه از زمین دارای بنا ارث نمی‌برد، لیکن از زمین باغ و کشاورزی ارث می‌برد. منبع: العروة الوثقی، ج۵، ص۳۴۳ · جواهر الکلام، ج۲۷، ص۲۹ · جواهر الکلام، ج۳۸، ص۶۸ · جواهر الکلام، ج۳۸، ص۴۱ · کتاب السرائر، ج۳، ص۲۵۸