کودک ممیّز

کودک ممیز در فقه دارای احکامی است. از نظر فقها مقصود از کودک ممیّز، کودکی است که معنی کلمات را به‌طور اجمال می‌فهمد و قادر است بعضی از امور را از بعضی دیگر تشخیص دهد، و توانایی دارد بعضی از تصرّفات را در اموال خود و دیگران انجام دهد. برخی از فقیهان ابتدای مرحله تمییز را سن ده سالگی و برخی دیگر سن هفت یا هشت سالگی را ملاک قرار داده‌اند. از مجموع روایات وارده در این مورد، استفاده می‌شود تحقّق قوه‌ی ادراک بستگی به اشخاص و استعداد و ادراک آن‌ها دارد، یعنی اشخاصی که از ادراک و استعداد بالاتری برخوردارند زودتر ممیّز می‌شوند و هم‌چنین موارد آن مختلف است.