گروه دوم این گروه معتقدند در این رابطه زوجه منکر و زوج

گروه دوم این گروه معتقدند در این رابطه زوجه منکر و زوج مدعی است و باید ادعای خویش را ثابت نماید زیرا اصل بر تمکین زوجه است. در دادنامه شماره ۹۳۰/۲۰۰ مورخ ۱۳۹۳/۷/۱۶ صادره از شعبه ۲۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران آمده است: در شرایطی که زوجین در یک منزل مشترک زندگی میکنند، اما زوج مدعی است تمکین خاص صورت نمی گیرد، چون تمکین خاص یک رابطه کاملاً خصوصی بین زن و شوهر است، در صورت انکار زوجه و عدم ابراز دلیل موجه در مورد نشوز وی دعوای تمکین رد میشود. در توجیه این نظر می توان به قاعده فقهی مالا یعلم الا من قبله اشاره کرد یعنی در جایی که حصول علم نسبت به یک پدیده فقط توسط شخصی خاص که معمولاً ذینفع هم هست امکان پذیر است قول او قبول میشود. این قاعده استثنایی بر قاعدة البینه علی المدعی است. این نظر نزدیک تر به صواب است زیرا نزدیکی یک امر نهان تلقی شده که دور از انظار انجام می شود و اثبات آن تقریباً غیر ممکن بوده و تکلیفی مالایطاق است، بنابراین باید تمکین را مفروض دانست. نظر دوم در بین محاکم طرفداران بیشتری دارد و منطقی نیز به نظر می رسد. خاطرنشان می سازد تمکین عام یا خصوصاً عدم حضور زوجه در منزل شوهر پیچیدگی اثبات تمکین خاص را ندارد و با شهادت شهود و دیگر ادله و امارات با سهولت بیشتری قابل اثبات است.