دکترین
گریه بر مصائب اهل بیت: شایسته و لایق گریستن
اینکه انسانی به حدی برسد که انسانهای زیادی و بلکه تمام عالم هستی برای او گریه کنند و اشک بریزد، نه یک روز و دو روز، بلکه قرنها، لیاقت ویژهای لازم دارد، لذا قرآن در مورد فرعونیان که بر اثر نفرین موسی غرق شدند میگوید: «فَما بَکَتْ عَلَیْهِمُ السَّماءُ وَ الْاَرْضُ وَ ما کانُوا مُنْظَرِینَ» (به هنگام نزول بلا ) نه آسمان (و اهل او) بر آنها گریست و نه زمین (و اهل آن). به هر حال، این جمعیت چنان لیاقت و ارزش و پایگاه معنوی خویش را از دست دادند که پس از مرگ آنان نه آسمان و نه زمین و به تفسیر دیگر، از اهل آسمان و زمین کسی برای آنها گریهای نکرد.
زیرا افراد برای کسی گریه میکنند که ارزش و لیاقتی داشته باشند، و اینکه کسی برای آنان گریهای نکرده، نوعی حقارت و بیلیاقتی به شمار آمده، آنان بدین سبب مورد سرزنش قرار گرفتهاند. آری گریه کن حقیقی سیدالشهدا (علیهالسّلام) فرزند عزیزش امام زمان (ارواحنا فداه) است که درعزای جد غریبش میفرماید: «یا جداه لابکین علیک بدل الدموع دما» ای جدّم به قدری برایت اشک میریزم که به جای اشک خون گریه کنم. و حضرت، درهمین زیارتنامه میفرماید: « سلام بر کسی که آسمان و زمین بر او گریست».
اگر بگوئیم اشک چشم و گریه بر سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (علیهالسّلام) گوهری گرانبها و گنجینهای نورانی و ارزشمند است که خداوند متعال به شیعیان ارزانی داشته است و این باور را داشته باشیم که گریه کردن ما برای مصائب اهلبیت (علیهالسّلام) در راستای اشک چشم و عزاداری آن عزیزان خصوصا فرزند عزیزشان امام زمان (عجّلاللهفرجهالشریف) است که باید قدر این ودیعه الهی را بدانیم و هرچه با شکوهتر به اقامه عزا و گریستن بر مصائب آن انوار مقدس بپردازیم.
امام صادق (علیهالسّلام) میفرماید: «برای شهادت امام حسین در قلوب مومنان حرارت و آتشی قرار داده شده است که تا ابد سرد شدنی نیست». و رسول خدا (صلیاللهعلیهوآلهوسلّم) فرمود: «از نشانههای قساوت قلب و شقاوت ، خشک شدن چشم و محروم بودن از اشک و گریه از خوف خدا است. چنانکه در روایتی میخوانیم گریه چشمها و ترس دلها از نشانههای رحمت خدا است. ۲.
۱ - روایات گریه بر امام حسین درباره گریستن بر امام حسین (علیهالسّلام) روایات فراوانی داریم که به جهت اختصار به برخی از آنها اشاره میشود: امام صادق (علیه السلام) به جعفربن عفان (که یکی از مرثیه سرایان امام حسین (علیهالسّلام) بود) فرمود: «ای جعفر... به من خبر رسیده است که تو در رثای حسین (علیهالسّلام) شعر میگوئی و نیکو میگوئی؟ گفت آری، خدا مرا فدای تو کند! فرمود بگوی (شعر بخوان)، پس من شعر برای او (امام صادق) خواندم و او بگریست و کسانیکه اطراف آن حضرت بودند بگریستند و اشکها بر روی محاسن آن حضرت جاری شد، آنگاه فرمود: ای جعفر!
سوگند به خدا که فرشتگان حاضر بودند و سخن تو را درباره حسین (علیهالسّلام) میشنیدند و بگریستند چنانکه ما گریستیم و بیشتر هم، و به راستی خداوند در این ساعت بر تو بهشت را واجب گردانید و تو را آمرزید ای جعفر! (سپس آن حضرت فرمود: ) آیا بیش از این بگویم؟ (امام) فرمود: هیچ کس نیست که درباره حسین (علیهالسّلام) شعری بگوید و بگرید و بگریاند مگر اینکه خداوند بهشت را بر او واجب گرداند و او را بیامرزد.» و نیز از امام رضا (علیهالسّلام) نقل شده که فرمود: «هر کس ترک کند سعی در قضای حوائج خود را در روز عاشورا (مشغول عزاداری و بر پایی مجالس عزا و گریه بر امام حسین (علیهالسّلام) گردد) خداوند حوایج دنیا و آخرت او را بر آورد و هر کس روز عاشورا روز مصیبت و اندوه و گریه او باشد خداوند روز قیامت را روز شادی و سرور او قرار دهد، پس چشم او به سبب ما در بهشت روشن شود...»
منبع: دخان/سوره۴۴، آیه۲۹ · دمع السجوم، ص۴۴ · دمع السجوم، ص۴۵
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
