دکترین
گریه بر مصائب اهل بیت: شرایط و انگیزه گریه کردن
آن چه نباید از نظر دور داشت این است که هر گریهای برای امام حسین (علیهالسّلام) بدون تحقق شرایط و انگیزه معقول و مناسب آن نمیتواند موجب آن همه پاداش و ثوابهایی شود که در روایات به آن اشاره شده است، اگر چه همه این گریهها بدون ثواب و اجر نخواهد بود. لذا نباید از مساله عزاداری و گریه کردن بر امام حسین (علیهالسّلام) سوء استفاده و به تعبیر بهتر برداشت بد و ناصواب شود، به گونهای که متاسفانه گاهی اینگونه تصور میشود که هر گناهی مرتکب شویم و با گریه برای اهلبیت (علیهمالسلام) آن را پاک نماییم.
آن حضرت را به صورت سنگر گناهکاران در میآورد، قیام او را کفّاره عمل به دیگران قرار میدهد. امام حسین کشته شد که گناه کاران از عذاب الهی بیمه شوند! جواب گوی گناهگناه کاران باشد. (به گونهای که) به شخصی گفتند تو چرا نماز نمیخوانی، روزه نمیگیری، مشروب میخوری؟ گفت من؟! شب جمعه در هیئت، سینه زنی سه ضربه مرا ندیدی؟! (این همان فکر مسیحی است که حضرت عیسی (علیهالسّلام) را فدیه و کفاره گناهان مسیحیان میدانند) چیزی که هست فرق ما با مسیحیان این است که میگوئیم یک بهانه لازم است، به قدر یک بال مگسی اشک بریزد و همان کافی است که جواب دروغگوییها، خیانتها، شراب خواریها، رباخواریها، ظلمها و آدمکشیها (و بی انصافیهای فراوان) بشود! ۳.
۲ - گریه و زنده نگهداشتن اهداف قیام و ثانیاً: گریه کردن و گریاندن، به انگیزه زنده نگهداشتن و تجلیل از خاطره بزرگ و درد آور عاشورا باشد. «تا هدف کلّی این نهضت برای همیشه زنده بماند و امام حسین (علیهالسّلام) هر سال در میان مردم به این صورت ظهور کند و (در واقع) مردم از زبان مبارک آن حضرت بشنوند که: «الا ترون انّ الحق لا یعمل به و انّ الباطل لایتناهی عنه» (آیا نمیبینید که حق به آن عمل نمیشود و از باطل (و انحراف) نهی نمیشود.) و مردم همیشه (و در هر محرم ) بشنوند: «لا اری الموت الا سعادة و الحیاة مع الظالمین الا برما» (آیا نمیبینید که به حق عمل نمیگردد و از باطل باز داشته نمیشود.
مرگ را به جز سعادت چیز دیگری نمیدانم، و زندگی با ستمگران را جز ننگ و عار نمیدانم.) مردم بشنوند این ندائی را که با حماسه سروده شده است و ببینند این تاریخی را که با خون نوشته شده است.» بنابراین واقعیت است که گریه کردن بر مصائب اهلبیت خصوصا امام حسین (علیهالسلام) با وجود شرایط و تحقق انگیزه مقدس آن، اگر از ته دل و عمق جان که بیانگر حقیقت باور انسان گریه کننده است باشد و این گریه خالصانه گواه بر صداقت کردار و اعمال صحیح بوده و با انجام واجبات الهی و ترک محرمات همراه گردد، در این صورت بهشت و رضوان خداوند شامل حال چنین شخصی گشته و موجب تقرب انسان و رسیدن به درجات والای معنوی و برآورده شدن حاجات دنیا و آخرت میگردد آنگونه که روایات معصومین (علیهمالسلام) معرفت به امام حسین (علیهالسّلام) را شرط قبولی گریه و ورود به بهشت میدانند که لازمه این معرفت، داشتن ایمان حقیقی و عمل صالح م. ب.. «مَن بَکی عَلیَ الْحسیْن عارِفا بِحَقَّه وَجَبتْ لَه الجنَّة».
منبع: حماسه حسینی، ج۳، ص۲۵۷ · حماسه حسینی، ج۳، ص۲۶۰
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
