طرفدار چندانی هم ندارد و به کارگیری عبارت رویه قضایی» در مورد آنها مقرون به اندکی تسامح است. ولی سعی می شود به این موارد تحت یکی از سه عنوان اشاره شود.
در اولین دسته از موانع رویه ای استماع دعوا مانع موجود از نوع زمانی است و شرایط زمان حاضر است که مانع استماع دعوا میشود. در این مورد دادگاه معتقد است که دعوا در زمان حاضر قابل استماع نیست ولی در آینده ممکن است که مانع برطرف شده و دعوا قابلیت استماع پیدا کند.
ولی در دسته دوم مانع و مشکل از نوع شکلی و مربوط به نحوه طرح دعوا است که رسیدگی به دعوا را ناممکن و با مانع مواجه می سازد. البته در برخی موارد این دو دسته با هم ارتباط تنگاتنگی دارند و لذا تفکیک آنها سخت یا ناممکن است.
در دسته سوم از قرار عدم استماع در واقع به طور کاملاً تسامحی در رویه قضایی استفاده می گردد؛ زیرا در این دسته، دادگاه به موضوع ماهیتاً ورود می کند و پس از رسیدگی ماهوی با استدلال در ماهیت دعوا قرار عدم استماع صادر می نماید. در حالی که معنای قرار این است که دادگاه موضوع اختلاف را مورد قضاوت قرار نمی دهد بلکه بدون استماع دعوا آن را با صدور قرار مختومه می نماید، ولی همان طور خواهیم دید برخی دادگاه ها در برخی از پرونده ها پس از رسیدگی ماهوی به موضوع دعوای خواهان به جای صدور حکم بی حقی یا بطلان دعوای خواهان به جهت نقص ارکان دعوا یا نقص در دلایل اثباتی، آن را با صدور قرار رد یا عدم استماع مختومه میکنند.
بند اول عدم استماع دعوا در موقعیت زمان کنونی و جلوه های آن در اولین دسته از موانع مبتنی بر رویه قضایی موانع رویه ای استماع دعوا) مانع موجود، عامل زمانی است و شرایط زمان حاضر مانع استماع دعوا می شود.
کند. در ادامه نخست به بررسی این مانع پرداخته می شود و سپس به نمونه های آن در رویه قضایی و درستی یا نادرستی استدلال دادگاه در هر مورد اشاره خواهد شد.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
