حل اختلاف در صلاحیت با دادگاه صلح — اختلاف در صلاحیت دادگاه صلح یک استان

دانستیم که یکی ار اهداف قانونگذار از تدوین این قانون تفکیک و جداسازی دعاوی کم اهمیت تر از سایر دعاوی است؛ بنابراین قانونگذار ذیل تبصره ی ۴ ماده ۱۲ همین قانون جهت جلوگیری از ورود این دعاوی به دیوان عالی کشور؛ چنین تدبیر کرده است که جهت حل اختلاف در صلاحیت با دادگاه های صلح قواعد خاصی را پیش بینی نماید: حل اختلاف در صلاحیت با دادگاه صلح به شرح زیر است: اختلاف بین دو دادگاه صلح در یک استان تابع قواعد عمومی و حل اختلاف در صلاحیت دادگاه تجدید نظر همان استان است. اختلاف در صلاحیت دادگاه صلح یک استان با سایر دادگاه ها اعم از دادگاه صلح، دادسراها، دادگاه های حقوقی و یا کیفری یا بخش حوزه ی قضایی در استانی دیگر حل اختلاف با شعبه ی اول دادگاه تجدید نظر استانی است که مرجع قضایی آن آخرین قرار عدم صلاحیت را صادر نموده است . برای مثال دادگاه صلح نجف آباد اصفهان، قرار عدم صلاحیت به دادگاه صلح آباده شیراز صادر و دادگاه صلح آباده از خود نفی صلاحیت به صلاحیت نجف آباد می نماید در این حالت حل اختلاف با دادگاه تجدید نظر استان شیراز است. حدوث اختلاف بین دادگاه صلح با دادگاه های حقوقی کیفری یا بخش یا دادسرای واقع در همان استان مرجع حل اختلاف، دادگاه تجدید نظر استان است. عدم صلاحیت دادگاه صلح به مراجع غیر قضایی: پیش از اختلاف و بدوا لازم است به دادگاه تجدید نظر استان ارسال شود. اختلاف بین دادگاه صلح و دیوان عدالت اداری حل اختلاف به عهده ی کدام مرجع است؟ ابتدائا بنظر میرسد هدف قانونگذار از تعیین مراجعی متفاوت از قواعد عمومی حل اختلاف برای دادگاه صلح، جلوگیری از ورود دعاوی کم اهمیت تری که در صلاحیت دادگاه صلح است، به دیوان عالی کشور؛ حال ب. ت. ب. سکوت قانونگذار در خصوص این موضوع و تصریح ماده ۱۷ باید به قواعد عام مراجعه کنیم و بنابراین؛ در این مورد همان دیوان عالی کشور صالح است.