گفتار نخست ارکان و شرایط اقرار — اقرار صریح و ضمنی

نیز نشان دهنده ضرورت و استقلال اعلان است. همچنین لازم نیست که مقر به قصد بی نیاز ساختن مدعی یا پایان بخشیدن دعوا امری را تصدیق کند؛ کافی است که ضمن گفته های خود مطلبی را بپذیرد که به زبان او و سود دیگری باشد. به بیان دیگر قصد نتیجه زیانبار اقرار از ارکان این رویداد حقوقی نیست. از آنچه گفته شد، این نتیجه به دست می آید که سکوت نشان اقرار نیست، چرا که ممکن است وسیله انکار یا بی اعتنایی باشد. با وجود این ممکن است در اوضاع و احوالی قرار گیرد که در دید عرف نشانه اقرار باشد. از این داوری عرف نباید بی اعتنا گذشت و به قاعده عام بودن سکوت از اقرار وفادار ماند؛ چنان که گروهی از فقیهان سکوت شوهر را در برابر فرزندی که همسر او در زمان زوجیت زانیده است، اقرار به فرزندی شمرده اند و در نتیجه انکار شوهر را در صورتی می پذیرند که پس از آگاهی از ولادت بیدرنگ اعلام شود. قانون مدنی نیز در ماده ۱۱۶۲، انکار پدر را در مدتی قابل پذیرش می داند که به حکم عادت برای اقامه دعوا کافی است و مبنای سقوط حق شوهر اقرار ضمنی او بر نسب است. ۱۱۷. اقرار صریح و ضمنی: اعلام اراده مقر ممکن است صریح باشد یا ضمنی به عنوان مثال، اگر کسی در وصیتنامه خود آنچه را که در عرف حبوه» می نامند و به پسر بزرگتر می دهند به دیگری بخشد، ممکن است این اقدام اقرار به فرزندی موصی له تلقی شود به ویژه اگر قرائن دیگر مانند سرپرستی از موصی له آن را تأیید و تقویت کند. معیار تمیز اقرار ضمنی، وجود ملازمه عقلی یا عرفی آنچه رخ داده با مفاد اقرار است به بیان دیگر، مفاد اقرار باید مدلول التزامی اعلامی باشد که مقر با آگاهی و آزادی کرده است خواه این ملازمه ۱ شهید ثانی در مسالک ج ۲، کتاب اقرار و محقق در شرایع اقرار را به لفظ تعریف کرده اند و بعضی مدلول لفظ را اقرار شمرده اند رک جواهر، ج ۳۵، ص ۵. شیخ طوسی، مبسوط، ج ۵، ۲۲۸ - شهید ثانی، مسالک، ج ۲، کتاب لمان که این نظر را به مشهور فقها نسبت داده است.