احراز سوء نیت صادر کننده چک بلا محل — ا رأی وحدت رویه شماره ۶۲۵۰ مورخ

در گذشته اظهارنامه وسیله ای بود که استفاده از آن سوء نیت مرتکبان برخی جرائم مانند صادر کننده چک بلا محل را به اثبات می رساند. در حقیقت تنظیم و صدور اظهارنامه در مواردی موجب میشد که عنصر معنوی جرم یعنی همان سوء نیت مرتکب به اثبات برسد. ا رأی وحدت رویه شماره ۶۲۵۰ مورخ ۱۳۴۲/۱۲/۲۷ هیأت عمومی دیوان عالی کشور چون طبق بند ب ماده ۲۳۸ مکرر قانون مجازات موقعی کیفر صادر کننده چک بلا محل تشدید می گردد که در صدور چنین چکی سوء نیت داشته باشد و یکی از طریق احراز سوء نیت ابلاغ اظهارنامه به او است و اصولاً تا اظهارنامه به شخص متهم ابلاغ واقعی نگردد نمیتوان یقین حاصل کرد به اینکه با علم و اطلاع از صدور اظهارنامه از پرداخت مبلغ چک خودداری کرده است، بنابراین ابلاغ اظهارنامه در این مورد ابلاغ واقعی است نه قانونی مگر اینکه دادگاه از طرق دیگری از قبیل اقرار متهم یا دلائل دیگر احراز نماید که متهم از مفاد یا صدور اظهارنامه مطلع شده است معهذا در موقع مقرر از پرداخت وجه چک امتناع نموده است. این رأی طبق قانون وحدت رویه قضائی مصوب تیر ماه ۱۳۲۸ در مورد مشابه لازم الاتباع است. به نقل از مجموعه رویه قضایی کیهان آرشیو حقوقی کیهان آراء هیئت عمومی دیوان عالی کشور