گوشت: حکم تکلیفی

خوردن گوشت حیوان حلال گوشت؛ اعم از اهلی همچون گوسفند، گاو ، شتر و مرغان خانگی، و وحشی، همچون گورخر ، گوزن و آهو حلال، و خوردن گوشت حیوان حرام گوشت، مانند درندگان، پرندگان چنگال‌دار، همچون عقاب و کرکس حرام است. خوردن گوشت برخی حلال گوشتان، همچون اسب و الاغ مکروه است؛ چنان‌که خوردن گوشت خام (نپخته) مکروه م. ب.. حلال گوشتی که به نجاست‌خواری، عادت کرده، بنابر قول مشهور ، گوشت آن حرام می‌شود، مگر آنکه استبرا شود. همچنین حلال گوشتی که از شیر خوک تغذیه کرده، در حدی که بر اثر آن استخوان‌هایش محکم شده و گوشت در بدنش روییده است، گوشت و نسل آن حرام می‌شود؛ لیکن اگر به این‌ اندازه شیر نخورده باشد، خوردن گوشت آن مکروه خواهد بود. گوشت و نسل حیوان حلال گوشتی که انسانی آن را وطی کرده است حرام می‌شود. گوشتی که از حیوان زنده جدا می‌شود حرام است. خوردن گوشت شکار بر محرم حرام است، حتی اگر شکار کننده غیر محرم و در غیر حرم شکار کرده باشد؛ چنان‌که گوشت شکار مُحرم مطلقا حتی بر غیر مُحرم حرام خواهد بود؛ هرچند بنابر قول مشهور، مُحرم در غیر حرم آن را شکار کرده باشد. حیوان حلال گوشتی که مشروب الکلی نوشیده است، گوشتش حرام نمی‌شود؛ لیکن بنابر قول مشهور باید پس از تطهیر خورده شود؛ اما خوردن دل، جگر و رودۀ آن حرام است، حتی اگر شسته شود؛ لیکن اگر ادرار نجس بنوشد، خوردن دل، جگر و رودۀ آن پس از شستن و تطهیر آن جایز خواهد بود. گوشت حیوان حلال گوشتی که از شیر زنی تغذیه کرده، در حدی که استخوان‌هایش محکم شده مکروه است. گوشت حیوانات دریایی جز ماهی پولک‌دار و میگو حرام است. منبع: مهذب الاحکام، ج۲۳، ص۱۴۹ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۷۲ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۸۲ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۸۴ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۳۴۱ · جواهر الکلام، ج۱۸، ص۲۸۸ · ج۴، ص۶۳۳ - ۶۳۴ · ج۴، ص۶۳۴ · جواهر الکلام، ج۳۶، ص۲۴۱-۲۴۳