یمین (قواعد فقه): صیغه سوگند

در فقه اسلامی سوگند وقتی اعتبار دارد که به نام اللّه و اسماء خاصّه باشد. سوگند به کتابهای آسمانی و اماکن متبرکه و انبیای الهی و ائمه و اولیا دارای اثر قضایی نمی‌باشد. دلیل این امر روایات وارده است. و عامه نیز نقل کرده‌اند: «من کان حالفا فلا یحلف الّا بالله» . سرخسی، محمد بن احمد، المبسوط، ج۱۶، ص۱۱۹. ( بخاری با تعبیر دیگری نقل کرده است.نگاه کنید: عینی، محمود بن احمد، شرح العینی علی البخاری، ج۱۳، ص۲۴۳. ) چنانچه سوگندخورنده، کافر باشد بازهم باید به نام اللّه سوگند داده شود مستندا به روایتی از امام صادق (علیه‌السّلام) که فرموده است: «الیهودی و النصرانی و المجوسی لا یحلفوهم الّا باللّه» . مگر آن که برای دادگاه احراز شود که کفّار از به کار بردن بعضی عناوین دینی خود بیشتر هراس دارند و برای آنها احترام بیشتری قائل‌ می‌باشند، که در این صورت به همان چیزی سوگند داده می‌شوند که مورد احترام و پرستش آنان است. رویه قضایی علی (علیه‌السّلام) نیز به همین گونه منقول است که آن حضرت یهودیان را به تورات سوگند می‌داده است.