تحلیل ماده ۱۰۹ قانون آیین دادرسی مدنی در خصوص قرار تأمین خواسته

⚠ احتیاط: ممکن است آغاز یا پایانِ مطلب در بندِ مجاور باشد. ۱۰۹ ق.آ.د.م در تمام دعاوی مدنی؛ خوانده می تواند بابت خسارت دادرسی که ممکن است خواهان خواهان دعوای اصلی یا دعوای طاری به پرداخت آن محکوم گردد، از دادگاه رسیدگی کننده به دعوا درخواست صدور قرار تامین نماید. دادگاه چنانچه درخواست را با ارزیابی دلایل مستند دعوای خواهان و ملاحظه دلایل درخواست خوانده موجه تشخیص دهد، قرار تامین صادر نموده و جریان رسیدگی را موکول به تادیه تامین از سوی خواهان در مهلت قضایی می نماید. توقیف دادرسی خواهان ضمانت اجرای عدم تادیه تامین است. این تصمیم از حیث موقتی بودن، بی تاثیری در دعوای اصلی و تبعی بودن با دستور موقت شباهت هایی دارد اما عنصر فوریت و اعمال