تعریف سند رسمی — ماده ۱۳۸۷ ق

ماده ۱۳۸۷ ق.م. در تعریف سند رسمی می گوید: اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفاتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مأمورین رسمی در حدود صلاحیت آنها و بر طبق مقررات قانونی تنظیم شده باشند، رسمی است، بخش نخست ماده اشاره به مصداقهای شایع عرفی اسناد رسمی است. این گروه نیز خود به دو دسته مهم تقسیم می شود: (1) اسناد مربوط به مالکیت (۲) اسنادی که حاوی معاملات و داد و ستدها و قراردادها و گاه ایقاع و اخبار به حق است و در دفاتر اسناد رسمی تنظیم می شود. ولی، باید دانست که اسناد رسمی به این دو گروه محدود نمی گردد. هر جا که مأمور رسمی در حدود صلاحیت خود به تنظیم سندی بپردازد و رعایت قواعد تشریفاتی این اقدام را بکند محصول کار او سند رسمی است خواه پیش از وقوع اختلاف و دادرسی باشد یا در جریان تحقیق و رسیدگی به دلایل بدین ترتیب رأی دادگاه و گزارش اصلاحی و صورت جلسه های دادرسی و نظر هیأت منصفه و کارشناس و اسناد مربوط به قانونگذاری و امور اداری و مالیاتی و شهرداری و ثبت احوال و بسیاری از این قبیل در زمره اسناد رسمی است که ضابطه تمیز وصف رسمی را بخش دوم ماده ۱۲۸۷ ق.م. معین می کند. بنابراین، در تعریف سند رسمی می توان گفت: «سندی است که نزد مأمور رسمی و صالح ب. ر. م. قانونی تنظیم می شود. از این تعریف سه رکن اصلی سند رسمی استخراج می شود، بدین ترتیب: (۱) دخالت مأمور رسمی؛ (۲) صلاحیت مأمور رسمی؛ (۳) رعایت مقررات قانونی