اثر اقرار در مرحله اعاده دادرسی

حکم قطعی مبنی بر رفع تصرف عدوانی صادر شده است، م. ع. ب. استناد به یکسری اسناد و مدارک مکتوم (بند 7 ماده 426 ق.آ.د.م.) درخواست اعاده دادرسی می‌نماید. پس از قرار قبولی اعاده دادرسی، در جلسه رسیدگی خوانده اعاده دادرسی ضمن اظهار تردید نسبت به اسناد و مدارک عادی مورد استناد، اقرار به سبق تصرفات م. ع. می‌نماید؛ آیا دادگاه می‌تواند به صرف اقرار محکوم‌له بدون ورود در بحث رسیدگی به صحت و اصالت سند حکم مورد اعاده دادرسی را نقض نماید؟ نظر هیات عالی ن. ب. ا. اعاده دادرسی از طریق فوق‌العاده بوده لذا باید در چهارچوب بندهای مطرح رسیدگی به عمل آید و اقرار بعدی خ. د. ج. رسیدگی به اعاده دادرسی نمی‌تواند به عنوان «اسناد و مدارک مکتوم » تلقی گردد. نتیجتاً نظر اقلیت مورد تایید است. نظر اکثریت آن چه تجویز اعاده دادرسی می‌کند ادله مکتوم است. ادله مکتوم مفهوم عام و خاص دارد و منظور دلیل جدید است و لازم نیست که مفهوم خاص "مدرک"، تحصیل شود تا مجوز اعاده باشد. در صورتی که پس از صدور قرار قبولی اعاده دادرسی و احراز شرایط اولیه و شکلی دادگاه جلسه را تشکیل داد و اقرار از طرف مقابل توسط دادگاه استماع شد، چون این ادله در طول هم هستند، موضوع رسیدگی شکلی به ایراد و به صحت اسناد را منتفی می‌کند. فرض قانون برای بررسی اسناد ناظر به فرض غالب است و جایی که ادله قوی‌تر مثل اقرار واقع شد، دعوا منقلب می‌شود.