اذن در استقراض از طرف زوجه جهت مخارج خود و فرزندش در عقد منقطع

خانم (الف) دادخواستی به دادگاه خانواده تقدیم می‌کند و اظهار می‌دارد همسر وی با عقد منقطع او را به عقد خود در آورده و مدت هفت سال است وی و دو فرزند مشترک را بدون پرداخت نفقه ترک کرده است. لذا از دادگاه تقاضای اذن در استقراض جهت مخارج خود و دو فرزندنش را کرده است آیا دعوای خواهان مسموع است؟ نظر هیئت عالی در عقد منقطع، زن حق نفقه ندارد مگر این‌که عقد مبتنی بر آن جاری شده یا حق مسکن شرط شده باشد، در این‌صورت زوجه می‌تواند با تقدیم دادخواست، نفقه ایام گذشته را مطالبه و نسبت به نفقه حال خود و فرزندان شکایت کیفری طرح کند. در صورت استنکاف شوهر از دادن نفقه و عدم امکان اجرای حکم، زن می‌تواند الزام زوج را به بذل مدت از دادگاه تفاضا کند. در هر حال در فرض سوال، دادگاه می‌تواند میزان نفقه فرزندان را معین نماید و در صورت ندادن نفقه و عدم امکان اجبار زوج به پرداخت آن، زوجه می‌تواند شخصاً استقراض کرده و پس از انجام هزینه‌های فرزندان، آن را از همسر خود مطالبه کند، تقاضای صدور حکم اذن در استقراض قابل توجیه به نظر نمی‌رسد. نظر اتفاقی دعوای خواهان در اذن استقراض جهت مخارج فرزندان مسموع است لیکن زوجه در صورتی‌که عقد وی دائمی باشد، محکوم است جهت دریافت نفقه معوقه دادخواست علی‌حده تقدیم کند. چنان‌چه زوجیت وی منقطع باشد و زوج از پرداخت نفقه استنکاف کند می‌تواند دادخواست تقدیم کند. اذن در استقراض از طرف زوجه جهت مخارج خودش مسموع نیست ولی زوجه می‌تواند با اجازه‌ی دادگاه جهت مخارج فرزندان استقراض کند.