اعتراض به قرار منع تعقیب طفل متهم پرونده

تبصره 1 ماده 285 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 مقرر می‌دارد؛ تحقیقات مقدماتی تمامی جرایم افراد زیر 15 سال به طور مستقیم در دادگاه اطفال و نوجوانان به عمل می‌آید و دادگاه مذکور کلیه وظایفی را که طبق قانون به عهده ضابطین دادگستری و دادسرا است انجام می‌دهد با عنایت به سکوت قانونگذار در خصوص فرض سوال، از تبصره مار‌الذکر این گونه استنباط می‌شود که تمامی وظایف مقرر قانونی برای دادسرا در تحقیقات مقدماتی به دادگاه نیز محول شده است و از آنجایی که کشف دلیل جدید هم جزئی از تحقیقات مقدماتی است لذا دادگاه نیز همان وظایف قانونی دادسرا را بر عهده دارد چرا که در مواردی که تحقیقات مقدماتی در صلاحیت مستقیم دادگاه قرار دارد قاضی دادگاه، خود مقام تعقیب و مقام تحقیق و مقام صادرکننده رای م. ب. و در حقیقت از جهت مقام تعقیب و تحقیق، قائم مقام و جانشین دادستان محسوب می‌شود فلذا در این فرض می‌توان از فحوای ماده 278 قانون آیین دادرسی کیفری اینگونه استنباط کرد که اگر دادگاه بدوی به علت فقدان یا عدم کفایت دلیل قرار منع تعقیب صادر نماید و این قرار در دادگاه تجدید نظر قطعی گردد نمی‌توان بار دیگر متهم را به همان اتهام تعقیب کرد مگر پس از کشف دلیل جدید که در این صورت دادگاه بدوی به عنوان قائم مقام و جانشین دادستان، پس از تشخیص کشف ادله جدید برای ورود مجدد به پرونده، می‌تواند از دادگاه تجدید نظر جهت این اقدام به این امر استیذان نماید از سوی دیگر تمسک به ماده 477 قانون آیین دادرسی کیفری صحیح به نظر نمی‌رسد چرا که در فرض سوال رای خلاف شرع صادر نشده است چون در زمان صدور حکم دلیل جدید‌الکشف اصلاً وجود نداشته است و در فرض فقدان آن دلیل، رای صادر شده. لذا خلاف شرع بودن رای صادره موضوع منتفی است.