امتناع محکوم‌علیه از معرفی خود به اجرای احکام یا زندان در موعد مقرر

امتناع م. ع. از معرفی خود به اجرای احکام یا زندان در موعد مقرر خ. م.: در نشست قضایی که در تاریخ 1401/03/04 در استان تهران برگزار شد، موضوع بررسی امتناع م. ع. از معرفی خود به اجرای احکام یا زندان در زمان مقرر، در شرایطی که توقف اجرای مجازات به دلیل ضرورت درمان تایید شده باشد، مورد بحث قرار گرفت. پرسش اصلی این بود که آیا عدم معرفی م. ع. پس از توقف اجرای مجازات، مشمول بزه غیبت پس از مرخصی زندان طبق تبصره ماده 547 قانون تعزیرات 1375 می‌شود یا خیر. هیات عالی قضایی با اشاره به این نکته که شرایط توقف اجرای مجازات، الزامی برای اجرای احکام کیفری ایجاد می‌کند، نتیجه‌گیری کرد که عدم حضور محکوم پس از انقضای مدت توقف، نمی‌تواند به عنوان غیبت از مرخصی تلقی شود. نظر اکثریت بر این است که ضوابط توقف اجرای مجازات و مرخصی زندانیان متفاوت است و در این حالت، محکوم به دلیل توقف اجرای مجازات از وضعیت شبه مرخصی بهره‌مند شده و غیبت از مرخصی منتفی است. اما نظر اقلیت بر این باور است که ب. ت. ب. استفاده بیشتر محکوم از وضعیت مرخصی ناشی از توقف اجرای حکم، عدم معرفی وی پس از مدت معین، مشمول بزه غیبت از مرخصی م. ب.. صورتجلسه نشست قضایی تاریخ برگزاری: 1401/03/04 برگزار شده توسط: استان تهران/ شهر ورامین