بررسی ابتلا به کرونا در شمول معاذیر موجهه

به نظر می‌رسد موضوع مشمول بند ت ماده 178 قانونی آیین دادسرای کیفری و از معاذیر موجهه بوده و به نوعی ابتلاء به حوادث مهم از قبیل بیماری های واگیردار است که این ابتلاء به معنی ابتلاء به بیماری شخص نیست بلکه به منزله شیوع این بیماری به عنوان حادثه ای است که همه افراد مشمول و مبتلای آن می‌باشند و تشخیص این که آیا این شرایط مشمول بند ت ماده 178 باشد یا خیر، منوط به شرایط واگیر آن بیماری دارد. به فرض تا زمانی که مراجع دولتی رفت و آمد را به ادارات و جامعه محدود نموده بوده اند این امر، عذری موجه است اما در شرایطی که جامعه به روال عادی برگشته باشد تنها در صورتی می توان این وضعیت را عذر موجه تلقی کرد که فرد به لحاظ سنی و شرایط جسمی در معرض خطر تلقی شود. نظر ابرازی در پاسخ به سوال مطروحه به نظر بنده تابع شرایط زمان هستیم. زیرا مقنن در بند ج در خصوص ابتلاء متهم به بیماری های واگیردار قید « موجب عدم امکان تردد گردد » را مطرح نموده است یعنی؛ اولاً: در صورتی ما بیماری مسری را میتوانیم بپذیریم که امکان تردد نباشد، قبل از ایام عید نوروز چون امکان تردد نبود می توانستیم به عنوان عذر موجه بپذیریم اما در حال حاضر که حتی امکان بازگشایی مساجد هم مطرح شده این موضوع منتفی است. ثانیاً: مقنن در بند ج ماده 178 قانون آیین دادرسی کیفری بیان داشته در صورتی عذر موجه م. م. ب. ابتلاء به بیماری واگیردار را می پذیرم که امکان تردد نباشد. پس به طریق اولی در فرض سوال ما که متهم مبتلا به بیماری نبوده و امکان تردد نیز وجود داشته پذیرش عذر موجه منتفی م. ب..