تاریخ ابقاء قرارهای منتهی به بازداشت در فرض تخفیف یا تشدید منتهی به بازداشت این قرارها

مستنبط از صراحت ماده 242 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392، ملاک مهلت های یک/ دو ماه مدنظر در ماده اخیر الذکر برای ابقاء قرارهای تامین منتهی به بازداشت، اولین تاریخی است که متهم در آن تاریخ، به موجب قرار تامین منتهی به بازداشت (صرف نظر از نوع آن) بازداشت شده است. لذا در فرض سوال حتی اگر در تاریخ 1400/02/20 قرار تامین ابتدایی تشدید/ تخفیف یافته و مجدد منتهی به بازداشت متهم شود، ملاک برای ابقاء، همان تاریخ 1400/02/01 است که متهم برای اولین بار در پرونده بازداشت شده است و فک / تخفیف / تشدید قرار در فاصله زمانی تا ابقاء بعدی، تاثیری در تاریخ ابقاء بعدی پرونده نخواهد داشت. در توضیح باید گفت که علاوه بر صراحت متن ماده 242 قانون آیین دادرسی کیفری، این تفسیر تفسیری منطقی و به نفع متهم است چرا که اگر نظر اقلیت را بپذیریم، با یک سری زمان هایی مواجه خواهیم بود که نسبت به بازداشت متهم هیچگونه اظهار نظری صورت نگرفته است. برای مثال در همین سوال اگر ملاک را برای ابقاء، تاریخ 1400/02/20 در نظر بگیریم و ابقاء بعدی را به 1400/03/20 موکول نماییم، متهم به میزان 1 ماه و 20 روز در بازداشت بوده است بدون آنکه برای قرار تامین منتهی به بازداشت وی مستند به ماده 242 ابقائی صورت بگیرد و این خلاف صریح ماده اخیر الذکر است. به علاوه در صورت پذیرش این نظر برای متهم موارد اعتراض بیشتری به وجود می آید چرا که میتواند در یک تاریخ به تشدید قرار تامین خویش و در تاریخ دیگر به ابقاء خویش اعتراض نماید و این تفسیر، به نفع متهم است. لذا تاریخ مد نظر برای ابقاء قرارهای تامین منتهی به بازداشت، صرف نظر از نوع ان و صرف نظر از فک/ تخفیف / تشدید قرار در بازه ی زمانی تا ابقاء بعدی، همان تاریخی است که متهم برای اولین بار بازداشت شده است.