تحقیقات در خصوص متهمان مبتلا به بیماری آلزایمر

شخص الف سابقاً دادخواستی در دادگاه حقوقی مطرح نموده و به عنوان ادله، اقرار نامه عادی که حکایت از وقوع عقد بیع فی مابین خواهان و مورث خواندگان می‌نماید و ذیل اقرار نامه توسط اشخاص ب و ج (به عنوان اقرار کننده که خواهران مورث بوده اند) امضاء شده است. شخص ب و ج در دادگاه حقوقی به عنوان شاهد اظهار داشته اند که امضاء ذیل اقرار نامه توسط آنان انجام نشده است و دادگاه به صرف اظهارات نامبردگان (شخص ب و ج) حکم به بی حقی خواهان صادر نموده است و در دادگاه تجدید نظر قطعی شده است. بعد از چند سال، شخص الف (خواهان) در دادسرا شکایتی علیه شخص ب و ج به عنوان شهادت کذب مطرح نموده است و تقاضای انجام کارشناسی جهت اثبات اصالت امضاء نامبردگان در ذیل اقرار نامه را نموده است. متهمین پرونده هم اکنون سالخورده می‌باشند و به بیماری آلزایمر حاد (فراموشی) مبتلا شده اند و بواسطه فراموشی امکان تحقیق از آنها فراهم نمی‌باشد. با عنایت به مراتب توصیفی؛ آیا می توان گفت که این بیماری به علت اختلال اراده به مثابه جنون م. ب. و به استناد تبصره 2 ماده 13 قانون آیین دادرسی کیفری تعقیب را متوقف نمود؟ در صورت عدم امکان توقف تحقیقات تکلیف دادسرا چیست؟ نظر هیئت عالی چنانچه آلزایمر در حدی است که اختلال در اراده توصیف شود به استناد تبصره 2 ماده 13 ق.آ.د.ک قرار توقف تحقیقات صادر می‌شود.