تغییر در نام و هویت موقوفه پس از ساخت آن توسط واقف

شخصی در سال 1346 وکالتی جهت خریداری زمینی به منظور احداث مسجد، حسینیه و سایر امور عام‌المنفعه به دیگری داده است و در سال 1367 به موجب وقف‌نامه ثبتی، ملک مذکور را برای امور خیریه وقف کرده و متولی و ناظر وقف را موظف کرده تا کنار حسینیه و سایر طرح‌های عام‌المنفعه‌ای که در ملک اجرا می‌نماید، مراکز تجاری نیز احداث کنند. بعد از اتمام ساختمان در سال 1384 بر سردر محل نام مسجد امام رضا (ع) کاشی‌کاری شده و به علاوه واقف در سال 1385 هیأت امنای مسجد یاد شده را تعیین و به اداره اوقاف و امور خیریه معرفی کرده است. اما در سال 1387 واقف ضمن رد مسجد بودن موقوفه دستور داده به جای نام مسجد، نام حسینیه درج گردد و بدین نحو عمل شده است. طی اقرارنامه ثبتی در سال 1387، واقف اعلام داشته است که احداث مسجد در پلاک ثبتی فوق‌الذکر به هیچ وجه مقصود و منظور وی نبوده است و مرادش از وقف‌نامه سال 1367 فقط حسینیه بوده است. اداره اوقاف و امور خیریه مدعی است که مکان یاد شده به عنوان مسجد وقف است. حال آیا قول واقف درباره نیت و قصدش در امر وقف مقدم و ارجح است یا ظواهر امر و فعل واقف (از جمله معرفی هیأت امنای مسجد)؟ نظر هیئت عالی نشست قضایی (5) مدنی: در فرض سوال تصریح شده است که واقف در سال 1385 هیأت امنای مسجد را به اداره اوقاف معرفی کرده و اعلام شده است که پس از اتمام ساختمان در سال 1384 بر سر در مسجد نام امام رضا (ع) نصب شده است. بنابراین، اولاً: واقف، شاهد و ناظر احداث مسجد در موقوفه بوده است. ثانیاً: او شاهد و ناظر نصب نام مسجد امام رضا (ع) بر سر در مسجد بوده است. ثالثاً: با تعیین هیأت امنای مسجد، اراده صحیح و عملی خ. ر. ب. موقوفه بودن مسجد اعلام و ابراز داشته است. رابعاً: مندرجات وکالت‌نامه سال 1346، دلالت بر نیت واقف بر احداث مسجد را نیز دارد. خامساً: بعد از این‌که محلی به عنوان مسجد وقف شد، مجدداً اختیار آن به واقف باز نمی‌گردد تا بخواهد نیت و قصد جدیدی از وقف اعلام نماید. در نتیجه، قول و اظهار واقف به این که به هیچ وجه احداث مسجد منظور نظر و قصد او نبوده بلاوجه بوده و از حیث مقررات قانونی، به استناد ماده 61 قانون مدنی، واقف نمی‌تواند از وقف رجوع کرده یا در آن تغییری بدهد (با فرض صحت وقف و قبض آن). در نتیجه ادعای اداره اوقاف در مورد وقف بودن مسجد صحیح است. نظر اتفاقی ندارد