سکوت خوانده در دعاوی حقوقی

خواهان ضمن تقدیم دادخواست باید اسناد و مدارک مربوط به دعوا را پیوست دادخواست نماید و الا دعو ای وی به علت فقدان دلیل محکوم به رد است. اگرچه خوانده در قبال دعوای مطروحه سکوت کرده باشد، اگر خواهان به پیوست دادخواست مستنداتی به دادگاه فرستاده باشد و مستندات ابرازی قابل استفاده باشد و خوانده در قبال دعو ای مورد اشاره با اطلاع از جلسه دادرسی و مستندات خواهان حاضر نشده و لا یحه ای نداده و دفاعی نکرده باشد این سکوت را می توان قرینه بر صحت و اصالت مستند ابرازی خواهان تلقی و مبادرت به صدور حکم به نفع خواهان کرد. بدیهی است اگر اخطاریه ارسالی برای خوانده به وی ابلاغ واقعی نشود حکم غیابی محسوب می‌شود و م. ع. می‌تواند با واخواهی از دادنامه، مطالب لازم را در خصوص مستندات ابرازی خواهان به دادگاه اعلام کند و در این صورت دادگاه با رسیدگی مجدد و ارزیابی ادعاهای طرفین حکم قضیه را صادر می‌نماید. هر گاه حکم بدوی حضوری باشد باز م. ع. ب. تقدیم دادخواست پژوهشی از دادگاه تجدیدنظر تقاضای رسیدگی مجدد می‌نماید و به هر حال باب دفاع از دعوای مطروحه با صدور حکم بدوی مسدود نمی شود و خوانده قادر است در مراحل رسیدگی واخواهی و یا تجدیدنظر مدافعات خ. ر. ب. سمع دادگاه برساند و در نهایت حقی از وی تضییع نمی شود. نظر اتفاقی در صورتی که خ. د. ج. دادرسی حاضر نشود و در خصوص مستند دعوای خواهان اظهارنظر نکند و خواهان نیز هیچ دلیل و مدرک دیگری در خصوص صحت ادعای خود نداشته باشد در صورتی که از نظر ظاهری خدشه ای به سند وارد نباشد اصل به صحت سند ارایه شده م. ب. و از قراین مثبته ادعای خواهان است و خوانده ای که با حضور در جلسه دادرسی در خصوص سند ارایه شده اظهارنظری ننماید در واقع صحت آن را قبول کرده و این سکوت به منزله عدم دفاع خوانده است. در صورتی که خ. د. ج. دادرسی حاضر نشود و رأی صادره حضوری یا غیابی و قابل اعتراض باشد ب. ت. ب. حق اعتراض م. ع. حقی از نامبرده ضایع نمی شود. اما در جایی که رای صادره ب. ت. ب. ابلاغ واقعی احضاریه به خوانده و میزان خواسته حضوری و قطعی باشد دادگاه باید احتیاط بیشتری انجام دهد و یک بار دیگر خوانده را احضار کند.