عنصر مادی مفقود نمودن در بزه خیانت در امانت

با عنایت به اینکه یکی از عناصر مادی بزه خیانت در امانت موضوع ماده 674 قانون تعزیرات مصوب 1375 مفقود نمودن است؛ آیا برای تحقق این شق از ماده، قصد و سوءنیت مرتکب در مفقود نمودن مال امانتی لازم است یا اینکه مفقود نمودن با ارتکاب تقصیر از قبیل سهل انگاری، بی احتیاطی و بی مبالاتی نیز قابل تحقق است؟ نظر هیات عالی برای تحقق ضمان صرف احراز تقصیر کفایت می کند و نیازی به اثبات سوءنیت نیست.لیکن جهت احراز جنبه کیفری بزه خیانت در امانت، در فرض مفقود نمودن؛ صرف احراز تقصیر اعم از بی احتیاطی و. .. کفایت نمی کند و اثبات سوءنیت جزایی متهم در بزه مذکور از شروط اعمال مجازات کیفری است. نظر اتفاقی هرچند در ماده 674 قانون تعزیرات از «مفقود نمودن » مال امانتی بدون هیچ قیدی استفاده شده است اما طبق قواعد بنیادی و اصول اساسی حقوق جزا از قبیل تفسیر مضیق قوانین جزایی و تفسیر به نفع متهم، نمی توان عنصر معنوی بزه خیانت در امانت را تقصیر محسوب نمود. بنابراین همانگونه که سایر رفتارهای فیزیکی بزه خیانت در امانت از قبیل استعمال، اتلاف و تصاحب نیازمند سوءنیت می‌باشند مفقود نمودن نیز باید با سوءنیت باشد.