مسئولیت تولیدکننده مواد غذایی نسبت به فوت مصرف کننده آن

با عنایت به این که تعزیر در لغت به معنای تأدیب و تعظیم و توقیر است و در قرآن کریم نیز در همین معنا بکار رفته است. لسان العرب، اصل تعزیر را تأدیب می‌داند و می‌گوید: «و به این خاطر به تأدیبی که کمتر از حد باشد تعزیر گفته می‌شود که جانی را از بازگشت به گناه باز می‌دارد.» و مجازات‌های تعزیری از حیث شدت و میزان، به هیچ وجه نباید فراتر و یا حتی همپایه مجازات‌های حدی باشد. لذا اعدام را نمی‌توان به‌عنوان مجازات تعزیری پذیرفت. از طرفی با نگاهی به سابقه فقهی مباحث مربوط به تعزیرات، این‌گونه به نظر می‌رسد که سزاوار نیست در برابر جرایمی که از نظر شارع، در درجه پائین‌تری از اهمیت نسبت به حدود قرار دارند، مجازاتی همپایه و یا حتی بیشتر از حدود تعیین شود و با عنایت به این که مقررات قانون مجازات اسلامی در مورد جنایات عمدی و غیر عمدی را باید آخرین اراده قانونگذار در زمینه جرایم علیه اشخاص دانست باید در رسیدگی به این جرم، مواد 290 تا 295 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و 616 قانون مجازات اسلامی مصوب 1375 را مورد توجه قرار داد. در واقع با تصویب مقررات جدید در زمینه مجازات جرایم علیه تمامیت جسمانی در قانون مجازات اسلامی، قانونگذار به‌صورت ضمنی مجازات موضوع ماده 3 قانون مواد خوردنی و آشامیدنی و آرایشی و بهداشتی را نسخ کرده است.