درخواست محکوم‌علیه بر استفاده از دستبند الکترونیک

ب. ت. ب. ماده 62 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 آیا قاضی اجرای احکام در صورت درخواست م. ع. مبنی بر استفاده از دستبند الکترونیک می‌تواند قبل از اعزام متهم به زندان، تقاضای وی را به دادگاه کیفری دو ارسال نماید؟ نظر هیات عالی ماده 62 قانون مجازات اسلامی به طور مطلق، محکومان به حبس را با شرایط مقرر و البته با لحاظ قانون مجازات کاهش تعزیری بهره‌مند از مراقبت الکترونیکی دانسته است، قبول تقاضای م. ع. و اقدام لازم برای اعمال مراقبت الکترونیکی، منوط به معرفی به زندان نیست. نظر اکثریت ب. ت. ب. سیاست‌های کاهش جمعیت کیفری زندانها و ن. ب. ا. استفاده از پابند الکترونیک نوعی شیوه اجرای مجازات است از طرفی ب. ت. ب. نص ماده 62 ق. م. ا. 1392، اولاً؛ عبارت محکوم به حبس را آورده است. ثانیاً؛ رضایت محکوم نیز شرط شده است. ثالثاً؛ تحت نظارت سامانه الکترونیکی از اختیارات دادگاه صادرکننده حکم است. بنابراین آنچه در ماده 553 قانون آیین دادرسی مدنی آمده اختیار قاضی اجرای احکام است که این پیشنهاد را مطرح نماید؛ لیکن مانع از تصمیم دادگاه نیست. ن. ب. ا. موافقت زندان ماده 553 ق. آ.د.ک 1392 موضوعیت دارد لذا با عنایت به ماده 2 بند 2 و ماده 7 آیین‌نامه نحوه استفاده از دستبند الکترونیک که به صراحت بیان می‌دارد در صورتی که متهم زندان نباشد و ب. ت. ب. اصلاح ماده 62 مذکور در صورت درخواست محکوم‌علیه، اجرای احکام مکلف است پرونده را جهت اتخاذ تصمیم به دادگاه کیفری دو ارسال نماید. ن. ب. ا. در اثنای رسیدگی ب. ت. ب. مصداق مذکور م. ع. حضور نداشته تا موافقت وی برای استفاده از سامانه الکترونیک اخذ گردد؛ لذا پس از حضور وی در اجرا نمی‌توان این حق را از وی سلب نمود و الزاماً استفاده از این حق را مشروط به اعزام به زندان دانست چراکه در نهادهای ارفاقی چون به نفع متهم هستند در ابهام قانونی تفسیر به نفع متهم حاکم است در ماده 62 در خصوص محکومین به حبس این نهاد ارفاقی پیش‌بینی شده و قید زمان درخواست یا موافقت در این ماده نیامده است لذا آنچه موضوعیت دارد موافقت محکوم و صدور حکم دادگاه است و تاریخ از موردی است که در ماده 553 ذکر شده است. علاوه بر این آیین‌نامه نیز بر دو حالت تاکید کرده است: حالتی که محکوم در زندان است که مشمول ماده 553 ق.آ.د.ک می‌گردد، حالتی که محکوم به زندان اعزام نشده است. نظر اقلیت ب. ت. ب. اینکه نحوه اجرای حکم در صورت ضرورت ضمن حکم محکومیت تعیین می‌گردد و ن. ب. ا. برابر ماده 494 ق.آ.د.ک 1392 عملیات اجرای رای به هیچ وجه متوقف نمی‌شود مگر موارد قانونی و ن. ب. ا. عدم مراجعه محکوم‌علیه، عدم اعزام وی به زندان شرایط تحقق ماده 553 ق.آ.د.ک 1392 را فراهم نیاورده موجبی برای ارسال پرونده به دادگاه نیست. قاضی اجرای احکام مکلف است بدواً م. ع. را به زندان اعزام و سپس در صورت تحقق شرایط ماده 553 ق.آ.د.ک درخواست استفاده از دستبند الکترونیک را به دادگاه ارسال نماید. نظریه مشورتی ذیل نیز موید این نظر است. نظریه مشورتی شماره 1409/1400/7: در خصوص محکومیت تحت نظارت سامانه‌های الکترونیکی (پابند الکترونیک) در مواردی که شخص به حبس تعزیری منجز محکوم می‌شود آیا صدور احکام پابند الکترونیک مستلزم معرفی محکوم به زندان م. ب. تا از طریق شورای طبقه‌بندی زندان موضوع بررسی و به دادگاه صادرکننده رای قطعی ارسال شود یا این که صدور حکم در این خصوص مستلزم معرفی محکوم به زندان از طریق اجرای احکام کیفری نمی‌باشد. نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه: قراردادن محکوم به حبس در جرایم تعزیری درجه پنج تا هشت تحت نظارت سامانه‌های الکترونیکی موضوع ماده 62 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 ناظر به اجرای حکم بوده و امری اجرایی محسوب می‌شود و مستقل از امر تعیین مجازات و صدور حکم محکومیت است. چنانچه دادگاه حین صدور حکم نسبت اعمال ماده 62 این قانون اقدام نکند ب. ت. ب. اصل قانونمندی دادرسی کیفری مذکور در ماده 2 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 قرار دادن محکوم تحت نظارت سامانه‌های الکترونیکی نیازمند رعایت تشریفات مقرر در ماده 553 قانون پیش گفته است؛ لذا در فرض استعلام اعمال مقررات ماده 62 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 منوط به شروع به اجرای مجازات حبس محکوم خواهد بود.