نظریه مشورتی شماره 7/92/1330 مورخ 1392/07/08

نظریه مشورتی شماره 7/92/1330 مورخ 1392/07/08 خ. م.: این استعلام به تفسیر و اجرای مواد قانونی مربوط به صدور گواهی عدم امکان سازش و نحوه طلاق در قانون حمایت خانواده مصوب 1392 می‌پردازد. پرسش این است که آیا زوجه می‌تواند با استناد به وکالتنامه محضری یا شروط ضمن عقد، درخواست جدایی کند یا باید از طریق صدور حکم بر طلاق اقدام نماید. در پاسخ به این استعلام، نظریه مشورتی بیان می‌کند که حکم احراز شرایط اعمال وکالت، موضوع قسمت آخر ماده 26 قانون حمایت خانواده مصوب 1391/12/01، و حکمی که بر اساس وکالت محضری زوجه از زوج برای طلاق صادر می‌شود، به منزله طلاق توافقی است. این به این دلیل است که زوجه به وکالت از زوج اقدام می‌کند که نشان‌دهنده موافقت موکل بر طلاق است و مشمول ماده 34 قانون مذکور می‌شود، که مدت اعتبار آن سه ماه از تاریخ ابلاغ رای قطعی است. 8/7/92 1330/92/7 580-1/186-92 سوال: تصویب قانون حمایت خانواده سال 1392 و نسخ صریح قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق مصوب 1371 قانون تعیین مدت اعتبارگواهی عدم امکان سازش مصوب 1376 به دلالت ظاهر ماده 26 قانون حمایت خانواده 1392 صدورگواهی عدم امکان سازش محدود به دو مورد 1- طلاق توافقی 2- درخواست طلاق به درخواست زوج است همکاران معتقدند اگرزوجه با استناد به وکالتنامه محضری و یا شروط ضمن عقد در سند نکاحیه درصدد جدایی باشد لازم است ازطریق صدورحکم برطلاق دادخواست خود را تقدیم کند ب. ت. ب. آثار متفاوت گواهی عدم امکان سازش با حکم طلاق ارشاد این دادگاه موجب امتنان خواهد بود. نظریه مشورتی: حکم احراز شرایط اعمال وکالت موضوع قسمت اخیر ماده 26 قانون حمایت خانواده مصوب 1/12/1391 یا حکمی که بر اساس وکالت محضری زوجه از زوج برای طلاق بر جواز اعمال وکالت صادر می‌شود متفاوت از حکم طلاق مذکور در ماده 33 آن قانون بوده و به منزله طلاق توافقی است زیرا زوجه به وکالت از زوج اقدام می کند که حکایت از موافقت موکل بر طلاق دارد و مورد مشمول ماده 34 قانون یاد شده است که مدت اعتبار آن سه ماه از تاریخ ابلاغ رای قطعی یا قطعی شدن رای است. # نظریه‌های مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه