نکتهٔ فقهی: انصراف (اصول فقهی)

انصراف، به معنای توجه ذهن به برخی ازافراد طبیعت، هنگام شنیدن لفظ مطلق می‌باشد؛ به بیان دیگر، انصراف عبارت است از حضور معنایی معین به ذهن، هنگام شنیدن لفظ مطلق، در حالی که لفظ دارای معنایی فراگیر و شامل افراد متعدد است، مثل این که از شنیدن کلمه « حیوان »، ذهن ب. غ. انسان انصراف پیدا می‌کند و خود انسان به ذهن نمی‌آید، در حالی که حیوان، انسان را نیز شامل می‌شود. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): انصراف به معنای توجه ذهن به برخی از افراد طبیعت، هنگام شنیدن لفظ مطلق است، به طوری که با شنیدن لفظی که معنای فراگیر دارد، ذهن به معنای خاصی متمایل می‌شود، مانند انصراف ذهن از کلمه «حیوان» ب. غ. انسان. شاخه: اصول فقه (روش استنباط) · از قواعدِ فهرستِ فقهی: 98