نکتهٔ فقهی: تأکید عنوان امیرالمؤمنین بر ارتباط حاکم با مؤمنین (امیرالمؤمنین (فقه سیاسی))

عنوان امیرالمؤمنین بر بالاترین فرمانروای سیاسی،دینی و دنیوی جهان اسلام اطلاق می‌شد و با دو عنوان دیگر، یعنی «خلیفه» و «امام» همطراز بود، اما هر یک از این عنوان‌ها بر جنبه خاصی تأکید دارند. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): عنوان امیرالمؤمنین بر بالاترین فرمانروای سیاسی، دینی و دنیوی جهان اسلام اطلاق می‌شد و با دو عنوان دیگر، یعنی «خلیفه» و «امام» همطراز بود. شاخه: فقه سیاسی

کاربرد این عنوان پس از عمر از سوی خلفای اموی و عباسی ادامه یافت و تمامی حاکمان قلمرو اسلام می‌بایست مشروعیت حکومت خود را از راه«امیرالمؤمنین» کسب می‌کردند. از این رو، نخستین علامت استقلال خواهی حاکمان ولایات از خلافت عباسی، برگزیدن عنوان امیرالمؤمنین برای خود بود. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): حاکمان قلمرو اسلام برای کسب مشروعیت حکومت خود، از عنوان امیرالمؤمنین استفاده می‌کردند و استقلال‌خواهی حاکمان ولایات از خلافت عباسی با برگزیدن این عنوان برای خود مشخص می‌شد. شاخه: فقه سیاسی

«امیرالمؤمنین» ، که به معنای فرمانده مؤمنان است، به باور شیعیان، عنوانی منحصر به فرد برای حضرت علی (علیه‌السلام) به عنوان جانشین بلافصل پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) محسوب می‌شود. این لقب در زمان خلیفه دوم عمومیت یافت و پس از آن توسط حاکمان اموی و عباسی و دیگر سلسله‌های اسلامی برای کسب مشروعیت به کار رفت. این عنوان بر جنبه رهبری سیاسی و ارتباط حاکم با جامعه مسلمین تأکید دارد و در کنار عناوینی مانند «خلیفه» و «امام» قرار می‌گیرد.