نکتهٔ فقهی: تعریف شرطیت (شرطیت (اصول))

ـــ شرطیت، از احکام وضعی و به معنای اعتبار شرط بودن چیزی برای ماموربه است، و شرط هم به چیزی گفته می‌شود که از ماهیت ماموربه خارج بوده و از نبود آن، نبود مشروط لازم می‌آید، ولی از وجود آن وجود مشروط لازم نمی‌آید، مانند: طهارت، که شرط نماز است. — برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): شرطیت، یک حکم وضعی است که به معنای اعتبار شرط بودن چیزی برای مامورٌ به (موضوع حکم) است. شرط، چیزی است که از ماهیت مامورٌ به خارج است و نبود آن، به معنای نبود مشروط است، اما وجود آن لزوماً به معنای وجود مشروط نیست. شاخه: اصول فقه (روش استنباط)