دکترین
نکتهٔ فقهی: وجوب بیزاری از بدعتگذاران (بدعت (فقه سیاسی))
بیزارى جستن از بدعتگذاران و ترک تعظیم آنان و نیز برحذر داشتن مردم از نزدیک شدن و ارتباط با ایشان واجب است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بیزاری جستن از بدعتگذاران، ترک تعظیم آنان و برحذر داشتن مردم از نزدیک شدن و ارتباط با ایشان واجب است.
شاخه: کیفری
بخشهای دیگرِ همین مبحث 7
نکتهٔ فقهی: حرمت بدعت (بدعت (فقه سیاسی))
حرمت بدعت از مسلمات شریعت مقدس اسلام و ضرورى دین است؛ بلکه بدعت در حوزۀ عقاید گاه موجب کفر و شرک مىشود.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): بدعت در فقه اسلامی حرام است و ممکن است در حوزه عقاید به کفر بینجامد.
شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: وجوب مبارزه با بدعت (بدعت (فقه سیاسی))
مقابله با بدعت به اظهار علم، بر عالمان دینى، واجب و کتمان علم جز در موارد تقیه و خوف حرام است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): مقابله با بدعت از طریق اظهار علم بر عالمان دینی واجب است و کتمان علم جز در موارد تقیه و خوف حرام است.
شاخه: کیفری
نکتهٔ فقهی: حرمت کسب با کتب ضاله (بدعت (فقه سیاسی))
کتاب در بردارنده بدعت از کتابهاى ضاله است که هرگونه کسب با آن به فروختن، اجاره یا عاریه دادن و جز آنها، حرام و از بین بردن آن واجب است.
— برداشتِ خودکار (در دستِ بهبودی): هرگونه کسب با کتابهای دربردارنده بدعت (کتب ضاله) از قبیل فروختن، اجاره یا عاریه دادن حرام است و از بین بردن آن واجب است.
شاخه: کیفری
بدعت (فقه سیاسی)
این مفهوم در مقابل سنت که به آموزههای مستند پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) و ائمه (علیهمالسلام) اشاره دارد، قرار میگیرد. بدعت از دیدگاه شرعی حرام است و ممکن است در حوزه عقاید به کفر بینجامد. مصادیق شاخص آن شامل تغییر در آیینهای عبادی یا بنیانگذاری روشهای استنباط فقهی بدون پایه شرعی است. مبارزه با بدعت از طریق بیان علمی و دوری جستن از بدعتگذاران بر عالمان دینی واجب شمرده شده است.
بدعت (فقه سیاسی): حکم شرعی بدعت
بلکه بدعت در حوزۀ عقاید گاه موجب کفر و شرک مىشود. مانند قول به تجسم ذات خداوند متعال یا حلول او در کسى. ۲.
۱ - نکوهش بدعت در روایات روایات بسیارى در نکوهش بدعت وارد شده است. مضمون برخى از آنها عبارت است از: •«هر بدعتى گمراهى و فرجام هر گمراهى آتش است.» •«هیچ بدعتى نهاده نشده مگر آنکه در کنار آن سنتى ترک شده است.»
منبع: عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام، ص۳۱۹ · وسایل الشیعه، ج۸، ص۳۳۵ · وسایل الشیعه، ج۱۶، ص۱۷۵
بدعت (فقه سیاسی): مصادیق مشهور
بعضى مصادیق روشن بدعت عبارت است از: • اذان دوم یا سوم در روز جمعه؛ • گفتن جمله «الصلاة خیر من النوم» در اذان صبح؛ • خواندن نوافل شبهاى ماه رمضان به جماعت؛ • تقدم خطبهها بر نماز در نماز عید فطر و قربان ؛ • بنیان نهادن قیاس ، استحسان و مصالح مرسله بهعنوان ادلۀ استنباط احکام شرعی .
۴ - وجوب مبارزه با بدعت مقابله با بدعت به اظهار علم، بر عالمان دینى، واجب و کتمان علم جز در موارد تقیه و خوف حرام است. در روایات آمده است: «اگر عالم، به رویارویى با بدعتها برنخیزد و دانش خود را، به منظور روشن کردن افکار عمومی، عرضه نکند، دچار نفرین خداوند مىشود.» ۴.
۱ - شیوههای مقابله با بدعتگذاران بیزارى جستن از بدعتگذاران و ترک تعظیم آنان و نیز برحذر داشتن مردم از نزدیک شدن و ارتباط با ایشان واجب است.
منبع: جواهر الکلام، ج۹، ص۳۰ · جواهر الکلام، ج۹، ص۷۹ · سئوال و جواب، ص۷۷ · جواهر الکلام، ج۱۱، ص۳۹۷ · وسایل الشیعه، ج۱۶، ص۲۶۹ · وسایل الشیعه، ج۱۶، ص۲۶۷ · جواهر الکلام، ج۲۲، ص۵۶
بدعت (فقه سیاسی): تقسیمبندیهای فقهی
بدعت به اشکال مختلف و در قالبهاى متعدد تفسیر شده است. برخى از آنها عبارت است از: • بسیارى از فقها بدعت را مختصّ به تعبدیات دانسته و انجام اعمالى که در شریعت به آنها امر تعبدى نشده را اگر به قصد تعبد صورت گیرد، بدعت شمردهاند؛ • نسبت دادن هر نوع اعتقاد یا عملى که مورد تأیید دین نیست به دین و یا نفى کردن هر نوع اعتقاد و عملى که مورد تأیید دین است از قلمروى دین؛ • تثبیت باورها و یا اعمال خاص به منظور اینکه دیگران آنها را بهعنوان جزیى از دین پذیرا و یا عامل باشند، بدون آنکه بر آنها دلیل شرعى وجود داشته باشد. مانند بسیارى از بدعتهاى خلفاى جور؛ • نهادینه کردن امور غیر دینى در دین و یا ایدئولوژیک کردن امور غیردینى مانند ایدئولوژیک کردن مسائل عادى از قبیل لباس، غذا، درمان، احساسات و عواطف بشرى مگر آنکه امکان ایدئولوژیک نمودن آن در شریعت پیشبینىشده باشد. مانند اینکه مىتوان هر عمل سودمندى را به قصد تقرب به خدا بهعنوان عبادت انجام داد.
منبع: عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام، ص۳۲۰ · عوائد الأیام فی بیان قواعد الأحکام، ص۳۲۵ · فقه سیاسی، ج۱۰، ص۲۰۹
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
