استاد
جستجوی «استاد» در متنِ قوانین، آرا و نظریات
معنی و توضیح
معنای لغوی و دانشنامه‌ای
لغت‌نامهٔ دهخدا
استاد. [ اُ ] ( ص ) ( معرب آن نیز استاد و استاذ ) اوستاد. اُستا. اوستا ( مخفف اوستاد ) . ماهر. بامهارت. صاحب مهارت. حاذق. ( دهار ) ( ربنجنی ) : از غایت بی ننگی و از حرص گدائی استادتر از وی همه این یافه درایان.سوزنی.ز گوهر سفتن استادان هراسند که قیمت مندی گوهر شناسند.نظامی.حاذق ؛ سخت استاد. ( ربنجنی ). - استاد شدن ؛ ماهر شدن. حذق. حذاق. ثقف. - استاد کردن ؛ ماهر کردن. || علیم. نیک دان. دانا و عالم علمی یا فنی. داننده صنعتی از امور کلیه و جزئیه. ( برهان ) : و هر کسی که خواب داند گزاردن و استاد بود چون کسی او را خوابی پرسد اگر آن خواب بد بود او خاموش بود و نگزارد. ( ترجمه بلعمی از طبری ). ز روم و ز هند آنکه استاد بود وز استاد خویشش هنر یاد بود. فردوسی.هزار و صد و شصت استاد بود که کردار آن تختشان یاد بود یکی دیگ رویین ببار اندرون که استاد بود او بکار اندرون.فردوسی.جوان رفت و آورد خامه دویست به استاد گفت ای گرامی مأیست.فردوسی.فرستاد کس نزد آهنگران هر آنکس که استاد بود اندر آن.فردوسی. …
فرهنگ معین
( اُ ) [ په . ] (اِ. ص . ) = اوستاد. اوستا. استا: ۱ - آموزنده ، معلم ، آموزگار. ۲ - مدرس دانشگاه ها. ۳ - حاذق ، ماهر، سررشته دار در کاری ، چیره دست . ،~ علم کردن دزدیدن خیاط ها از سر پارچه . ، ~چسک آن که در کار دیگران بی جهت مداخله کند. ۴ - خط یا نق
فرهنگ عمید
۱. کسی که علم یا هنری را به دیگران تعلیم می دهد، آموزگار، آموزنده. ۲. دانا و توانا در علم یا هنری. ۳. معلم عالی رتبۀ دانشگاه، بالاتر از دانشیار. ۴. سرکارگر یا کارفرما در کارگاه صنعتی. ۵. رئیس در برخی از بازی های کودکان. * استادِسرا: [قدیمی] از مناصب عهد خلفای عباسی که مٲمور رسیدگی و پرداخت مخارج روزانۀ دربار، مطبخ، اسطبل، و وظایف و جیرۀ حواشی بوده، متصدی دخل و خرج سرای. * استادِدار: [قدیمی] = استادِسرا
منبع: دیکشنری آبادیس
آلِکسا — حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم